Ο Theo της Δραπετσώνας

Στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.
Ένα ατύχημα κατέρριψε μια πολύ τυχερή ζαριά της ελληνικής έβδομης τέχνης.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχασε τη ζωή του πάνω στα γυρίσματα.
Από τους ανθρώπους που σ' έκαναν να σκέφτεσαι για λίγο, πριν πεις ότι στην Ελλάδα είναι όλα σκάρτα.
Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί.

Έκανε τέχνη. Τόσο όμορφη ώστε να είναι τέχνη, αλλά και τόσο ξυστά από την πραγματικότητα.
Δεν θα τον έλεγα έναν εξωπραγματικό που η καλλιτεχνική του διάθεση οδηγεί στο πλασματικό δημιούργημα που πόρρω απέχει από το αληθινό.

Μπορούσε να συλλέγει εκείνα τα κομμάτια της αλήθειας που σε πολλούς είναι αθέατα.
Δεν έκανε απλή τεχνική. Δεν βλέπαμε προβολές μόνο σκηνοθετικών ικανοτήτων (έστω και υψηλών). Βλέπαμε προβολές παιδείας.


Στο εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης είχα δει το Ταξίδι στα Κύθηρα. Ήταν προσκαλεσμένος ο ίδιος. Με την είσοδό του στην αίθουσα προβλήθηκε η σκηνή του Κατράκη να χορεύει στους τάφους. Συγκλονιστικό. Λίγο μετά μίλησε ο ίδιος. Είπε πολλά. Θυμάμαι για τώρα κάτι: "Μερικές ταινίες μπορεί να είναι δύσκολες. Αλλά δεν θα πρέπει να φτάσουμε να κάνουμε αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν διασκεδαστικές ταινίες για ηλιθίους" (κάπως έτσι).

Τον Μεγαλέξανδρο τον είδα σ' έναν κινηματογράφο όρθιος. Τριάμισι ώρες χωρίς να βαρεθώ. Η τελική σκηνή με την αποκεφαλισμένη προτομή είναι ένα σύμβολο που συγκεντρώνει τη θλίψη του χαμένου αγώνα και το πέρασμα στην ιστορία σε θέση δόξας. Αργότερα που απέκτησα το DVD της ταινίας είδα πολλές φορές τον χορό της Κοταμανίδου.

Οι κυνηγοί. Μια προβολή της ιστορίας στο τώρα. Μια κατάργηση του χρόνου σε πείσμα του όποιου νομίζει και θέλει να είναι όλα περασμένα. Η μετάβαση σ' ένα ίσως άχρονο Τώρα που το παρόν και το παρελθόν κρίνονται στην εγγύτητα του φακού που βλέπει εξίσου καθαρά το παλιό και το τρέχον.


Το μετέωρο βήμα του πελαργού. Ακόμα και τώρα, μετά τόσα χρόνια η αντίδραση κατά της ταινίας μου προκαλεί έκπληξη και απορία. Πουθενά δεν είδα προσβολή της χριστιανικής εκκλησίας.

Μια αιωνιότητα και μια μέρα. Ίσως η προφητική του ταινία. Δεν θα μπορούσε ο ίδιος να φανταστεί ότι το ημιτελές έργο του Σολωμού θα βρει αντιστοιχία στο ημιτελές δικό του έργο. Στην τελευταία του ανολοκλήρωτη ταινία για την οποία θα μείνει το ερωτηματικό για το πώς θα την τελείωνε αν ζούσε. Θα χρειαστεί ένας νέος Αλέξανδρος για να στοχαστεί σε τέτοιους δρόμους.

Είναι ποιητικό να πεθαίνει κάποιος εκεί που αφιέρωσε τη ζωή του.
Η τελευταία πνοή στη στιγμή της μεγάλης αγάπης είναι ίσως η καλύτερη απάντηση στον θάνατο.
Το ημιτελές αποκτά λάμψη.
Είναι σαν να λες: Δεν στέρεψα εγώ από μόνος μου. Είχα κάτι ακόμα. Η μέρα τελείωσε απροσδόκητα.
Ο Οδυσσέας είχε ακόμα στην καρδιά του πράγματα που το βλέμμα του έψαχνε στον κόσμο.

Τρομοασπίδα

Οι άσχημες ειδήσεις είναι αυτές που πρωτοστατούν.

No news is good news κατά τη δημοσιογραφική παροιμία.

Αν κάνω ένα λογοπαίγνιο θα πω ότι το καλό ταυτίζεται με το τίποτα.

Ωστόσο, το παιχνίδι των εννοιών είναι πιο διδακτικό και πιο αληθινό.

Είναι αδύνατο να γίνει ο ορισμός μιας έννοιας χωρίς τη σύγκρισή της με άλλες.
Για να υπάρχει το "αυτό" θα πρέπει να υπάρχει το "διαφορετικό" του.
Η λειτουργία του καθορισμού έχει ως βασικό εργαλείο τη σύγκριση.

Η σύγκριση είναι μια λειτουργία που συμβαίνει σχεδόν αυτόματα, τόσο που πολλές φορές (τις περισσότερες) δεν τυγχάνει μακράς λογικής ανάλυσης.

Με τις τόσες θλιβερές ειδήσεις που προβάλλονται η σύγκριση που θα κάνει ο θεατής με τον εαυτό του και την προσωπική του κατάσταση τον οδηγούν στο να μακαρίσει προς στιγμήν αυτό που ζει σε σχέση με τις τραγωδίες που του δείχνουν.

Σαφώς υπάρχουν τα χειρότερα. Για κάθε τι υπάρχει το χειρότερό του.
Υπάρχει και το καλύτερο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Το ζήτημα είναι να περαστεί το μήνυμα στους περισσότερους να είναι χαρούμενοι με αυτό που ζουν και το συγκρίνουν με τα χειρότερα μακαρίζοντας την κατάστασή τους.

Η οικονομική πλουτοκρατία όμως δεν σκέφτεται με τέτοιον τρόπο.
Οι πολλοί θα πρέπει να υποχρεώνονται να ευλογούν την πενία τους κάνοντας συγκρίσεις με το χειρότερο.
Είναι ένας ακόμα αποτελεσματικός τρόπος χειραγώγησης.
Ο τρόμος γίνεται η ασπίδα προστασίας για κάθε αντίδραση.
Είναι η τρομοασπίδα η οποία συμβάλλει στην αποτροπή των πολλών να ζητούν και να δυσανασχετούν.

Πένθος

Ο θάνατος.
Διανοητικά τον δέχεσαι.
Συναισθηματικά τον αρνείσαι.
Ό,τι και να πιστεύεις για τα μετέπειτα, τώρα πρέπει να βιώσεις ένα οριστικό Τέλος.
Ποτέ πια. Φεύγει. Τον σηκώνουν.
Το ιχνογράφημα της μνήμης θα στέκει ως ο μόνος ψίθυρος που αντιμιλάει στην αποσύνθεση.
Μόνο η μνήμη.
Το ξέρεις πως είναι έτσι. Αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων.
Ο νους βλέπει το σωστό.
Η καρδιά σηκώνεται και φωνάζει έξω απ' την πραγματικότητα.
- Θάνατος είναι η εκπόρνευση της ύπαρξης. Δεν τον θέλω. Όχι για μένα, αλλά γι' αυτόν που έφυγε. Γι' αυτόν που δεν φοβόταν να φύγει.
Στέκεσαι απέναντι στο άψυχο σώμα που μοιάζει μ' αυτό που κάποτε σου μιλούσε και λες:
- Έτσι είναι τα πράγματα. Έτσι ορίζει ο κύκλος της αρχής και του τέλους.
Ύστερα η καρδιά που πενθεί στριφογυρίζει στις ουτοπίες:
- Κάνει κρύο εδώ που είσαι. Έλα στο σπίτι που έχει ζέστη.
Κι ας ξέρεις πως δεν κρυώνει, πως αυτό που βλέπεις δεν είναι Αυτός.
Από καιρό δεν ήταν Αυτός. Η φθορά δούλεψε. Όμως έμενε η ανάσα του.
Τώρα φεύγει κι η ανάσα.

Ο καιρός περνάει κι η συνήθεια θριαμβεύει.
Ο θάνατος είναι ένα επιστέγασμα που κάνει τις στιγμές που πέρασαν μοναδικές.
Ο θάνατος είναι γαλήνη. Όχι εκπόρνευση.
Η γαλήνη του μνήματος περνάει και σε σένα.
Όμως υπάρχουν στιγμές που θέλεις να πενθείς, θέλεις για λίγο να πονάς.
Για να υπάρχει ακόμα κάτι από Αυτόν μέσα σου. Κάποιες στιγμές προτιμώ να πονώ παρά να ξεχάσω. Ένα μικρό κερί της μνήμης που καίει και φωτίζει.

Γειά σου πατέρα.
Καλή αντάμωση.

Σπουδές άνευ Διδασκάλου

Η γαλλική άνευ διδασκάλου.
Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο αυτοδιδασκαλίας που έπεσε στα χέρια μου πολλά χρόνια πριν.
Όλα θέλουν δάσκαλο, σκέφτηκα, και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία.

Αργότερα, στην ανώτατη εκπαίδευση, είδα ότι η αυτοδιδασκαλία γινόταν σχεδόν υποχρεωτικά, σε μεγάλο βαθμό. Βεβαίως υπήρχαν πολλοί δάσκαλοι, αλλά όχι Δάσκαλοι.

Αν σκεφτώ ότι οι περισσότεροι δάσκαλοι αρκούνταν στη μετάδοση πληροφοριών, κάτι που μπορεί να γίνει και με την ανάγνωση ενός βιβλίου, τότε φαίνεται ότι μιλάμε για σπουδές άνευ Διδασκάλου.
Το βιβλίο δεν κουράζεται ποτέ να επαναλαμβάνει, όσες φορές χρειαστεί, στον αναγνώστη τα ίδια πράγματα.

Κάτι λείπει όμως.
Δάσκαλος είναι αυτός που μπορεί να ψηλαφίσει τον σφυγμό του μαθητή του.
Ο Δάσκαλος εμπνέει (ίσως πάνω απ' όλα εμπνέει), ενώ η πληροφορία μπορεί να μεταδοθεί από το ακούραστο γραπτό κείμενο.
Ο Δάσκαλος είναι αυτός που μπορεί να γκρεμίσει τα παλιά θεμέλια του μαθητή και να χτίσει καινούρια.
Στην εποχή της πληροφορίας και της γρήγορης πρόσβασης στη γνώση, ένα πράγμα απομένει να μεταδοθεί από τον Δάσκαλο. Η αγάπη γι' αυτό που διδάσκει, αν βεβαίως την έχει.
Στον χώρο της διδασκαλίας δεν είναι η ευκολία αυτό που πρέπει να επικρατεί, αλλά η γοητεία, η ομορφιά του αντικειμένου, κάτι που γίνεται στην επικοινωνία μεταξύ εμψύχων.
Ο Δάσκαλος δεν μπορεί να είναι άψυχος, διότι τότε θα ηττηθεί από το βιβλίο και όχι αδίκως.
Παιδεία και ευκολία είναι όλως επιεικώς αντιφατικά. Η έμπνευση και η ομορφιά είναι οι καταπέλτες με τους οποίους η δυσκολία υπερβαίνεται.
Από τότε που καταπιάστηκα με τα γράμματα (εννοώ από το νηπιαγωγείο) είδα ελάχιστους.
Οι περισσότεροι είτε παράγουν δυσκολίες, ικανοποιώντας την τάση τους για εξουσία, είτε δημιουργούν ανόητες ευκολίες, σε βάρος της παιδείας, είτε απαγγέλουν αυτούσια αυτά που μπορεί κάποιος να βρει στα βιβλία.

Για την ώρα ατενίζουμε το μέλλον άνευ Διδασκάλου.

Πτώχευση και εξουσία

Τα πράγματα είναι σοβαρά.
Είναι η φράση που ακούγεται παντού στην Ελλάδα και όχι μόνο.
Η πτώχευση είναι προ των πυλών.

Ωστόσο, ο πόλεμος για την εξουσία συνεχίζεται στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι κάπως ακατανόητο ν' αγωνίζονται οι υποψήφιοι της εξουσίας για την παραλαβή ενός ερειπίου.
Μια πρώτη, ίσως αφελής, σκέψη θα κατέληγε στο ότι είναι αδύνατο να θέλει κάποιος μια επιχείρηση καταχρεωμένη που σε λίγο θα καταρρεύσει.
Μάλλον λείπουν δεδομένα.

Ίσως ν' αληθεύουν σενάρια που λένε ότι δεν πρόκειται να φτάσουμε στην τελική πτώση κι ότι όλη η ιστορία είναι ένα φιάσκο για να ελευθερωθεί ο δρόμος για τ' αλλοδαπά αρπαχτικά που θα επενδύσουν στη χώρα μας και μάλιστα θ' αναγνωριστούν σαν να ήταν σωτήρες.

Ίσως πάλι να λάβουμε υπ' όψη μας ότι όποια κι αν είναι η πτώση κάποιοι πέφτουν πάντα στα μαλακά. Σε περιόδους κατοχής, πτώχευσης, φυσικής καταστροφής κάποιοι πλουτίζουν.

Για να μεγαλώσω εγώ, πρέπει να μικρύνεις εσύ, όπως έγραψε ο Κώστας Μουρσελάς στο θεατρικό έργο "Εκείνος κι Εκείνος".

Για τον μεγάλο πλούτο δεν φτάνει το μυαλό. Χρειάζεται να είναι κάποιος αδίστακτος.

Αντίσταση

Σεπτέμβριος του 1941.

Στην υπό Γερμανική κατοχή Αθήνα δημιουργείται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Αργότερα δημιουργήθηκε ο ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ.
Η Ελλάδα βρισκόταν υπό τριπλή στρατιωτική κατοχή (Γερμανική, Ιταλική, Βουλγαρική). Εποποιία και διχόνοια ακολούθησαν για μια ακόμα φορά, αδυνατώντας να ξεφύγουμε από την απαίσια μοίρα μας.
Η στρατιωτική κατοχή έφερε τη στρατιωτική αντίσταση και δικαίως.
Ακόμα κι αν η νίκη δεν έρχεται ποτέ από τον ανορθόδοξο στρατό, ο κατακτητής σίγουρα έχασε την ησυχία του λόγω του αντιστασιακού κινήματος.

Σήμερα.
Αναρωτιέμαι, τώρα που βρισκόμαστε ενώπιον της οικονομικής κατοχής, ποιό θα μπορούσε να είναι ένα νέο ΕΑΜ. Ποιά μορφή θα μπορούσαμε να φανταστούμε για ένα είδος συλλογικού αντιστασιακού κινήματος σε περιπτώσεις που ο κατακτητής δεν έρχεται με τα όπλα, αλλά αυτό δεν τον κάνει να μην είναι κατακτητής.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένοπλο αγώνα, διότι ο κατακτητής δεν είναι ένοπλος.
Από την άλλη το οποιοδήποτε στρατιωτικής φύσεως αντιστασιακό κίνημα θα έκανε τη σχέση μας με την Ευρώπη ακόμα χειρότερη, θα επήρχετο η έξοδός μας από την ΕΟΚ, θα χανόταν η τυπική έστω ομπρέλα προστασίας και η Τουρκία θα εξαπέλυε περισσότερες φρεγάτες στο Αιγαίο και άλλα πολλά.
Διότι, όπως είπαμε, στρατιωτική επέμβαση δεν υπάρχει, επομένως πάσα στρατιωτικής φύσεως απάντηση θεωρείται απλώς τρομοκρατία χωρίς λόγο.
Είμαστε όμως ενώπιον νέας κατοχής.
Ποιά θα μπορούσε να είναι η σημερινή φράση που θα αντικαταστήσει την τότε φράση που έλεγε "βγαίνω στο βουνό";
Πραγματικά δυσκολεύομαι να δώσω μια πειστική απάντηση, αλλά πιστεύω ότι το ερώτημα είναι επιτακτικό.

Γίναμε νάνοι καταναλωτές, ζώντας μια βιομηχανική ζωή, χωρίς να είμαστε βιομηχανική χώρα. Αγοράζαμε περισσότερα από όσα κερδίζαμε.

Φτάσαμε να μείνουμε άοπλοι περιμένοντας τον νέο κοτζαμπασισμό και τις δύο τάξεις, δηλαδή τους λίγους άρπαγες και τους πολλούς κολλήγους.

Σε καιρούς που είναι αναγκαίες οι ριζικές αλλαγές, οι απλές μεταρρυθμίσεις είναι παιδικό θέατρο.

Μακρύ ζεϊμπέκικο. Η τελευταία στροφή

Ο ποινικός θρύλος Νίκος Κοεμτζής έσυρε την τελευταία στροφή του.
Νεκρός στην πλατεία Μοναστηρακίου.

Το γεγονός γράφτηκε στις εφημερίδες, τα blogs ανάρτησαν, κανάλια το είπαν.

Η ζωή του γνωστή. Το 1973 στο νυχτερινό κέντρο Νεράϊδα έκανε το έγκλημα.
Η αιτία; Μια παραγγελιά για ζεμπέκικο, που έκανε ο αδελφός του Δημοσθένης και που κάποιοι πελάτες του μαγαζιού (μεταξύ αυτών αστυνομικοί εκτός υπηρεσίας) δεν του το επέτρεψαν ασκώντας βία.
Ο Νίκος απάντησε με βία που έστειλε στον τάφο τρεις και τραυμάτισε εφτά.
Το ποινικό μητρώο του ήταν ήδη βαρύ. Κλοπές καταδίκες, σεσημασμένος κακοποιός. Σε ό,τι αφορά το πολιτικό φρόνημα επίσης σεσημασμένος για την εποχή.
Όλα εναντίον του. Ονομάστηκε "Ο σφαγέας της Νεράιδας", "Το κτήνος", ενώ οι κακοποιοί που ακολούθησαν ονομαζόταν από διάφορους "Κοεμτζήδες".
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές. Αλικαρνασσός, Κέρκυρα, Λάρισα, Κορυδαλλός, Πάτρα.
Το 1979 ο Διονύσης Σαββόπουλος στον δίσκο του Ρεζέρβα συμπεριέλαβε το τραγούδι "Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο" που αναφέρεται σ' αυτόν. Ίσως ό,τι πιο προκλητικό έγραψε ο Σαββόπουλος.
Το 1980 ο Παύλος Τάσιος σκηνοθέτησε την ταινία «Παραγγελιά» που είναι εμπνευσμένη από το ίδιο γεγονός.
Ο ίδιος μετά την αποφυλάκισή του (ύστερα από 24 χρόνια στη φυλακή) εξέδωσε το βιβλίο του με τίτλο "Το μακρύ ζεϊμπέκικο" με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα.

Από τότε ζούσε πουλώντας το βιβλίο του σε διάφορα σημεία της Αθήνας και τα τελευταία χρόνια στο Μοναστηράκι.


Τόσος θόρυβος γύρω από έναν βαρυποινίτη, θ' αναρωτηθεί κάποιος.

Ο Κοεμτζής συμβολοποιήθηκε, εύστοχα ή άστοχα από πολλούς. Στο σύμβολό του διασταυρώθηκαν πολιτικές γραμμές.

Πέρυσι, για έναν χρόνο ήμουν κάτοικος του λεκανοπεδίου. Τον συνάντησα. Η φωτογραφία που αναρτώ είναι δική μου. Την τράβηξα από μακριά. Δεν ξέρω αν θα του άρεσε να ποζάρει σ' εναν άγνωστο, σαν να ήταν κανένα μνημείο.
Μιλήσαμε. Τον ρώτησα για το συμβάν του '73 και για τα μετέπειτα.
Έλεγε καλά λόγια για τον αστυνόμο Δρανά, τον άνθρωπο που τον συνέλαβε.
"Ήταν καλός άντρας", είπε. "Κατά τη σύλληψη, ήμουν σε απόσταση που θα μπορούσα να τον είχα σκοτώσει, όμως δεν είδα φόβο στα μάτια του. Μετά μου φέρθηκε πολύ καλά."
Μιλήσαμε για τον Ηλία Πετρόπουλο για τον οποίο μετά την αρχική καχυποψία που είχε, σχημάτισε καλή γνώμη.
Σε κάποια στιγμή τον ρώτησα τι σκέφτεται για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον δικτάτορα).
Κοντοστάθηκε..."ήταν αισθηματίας" είπε στο τέλος.
Για τους σημερινούς πολιτικούς (με εξαίρεση τον Γιώργο Λιάνη από τον οποίο δέχθηκε βοήθεια) δεν είχε τίποτα καλό να πει.
Υπογράμμισα αυτή την αναγνώριση που έδειχνε σε κάποιους από τους "εχθρούς".

Όταν πέθανε, για μία ή δύο ώρες ήταν πεσμένος στα πλακάκια της πλατείας έως ότου κάποιοι να καλέσουν ασθενοφόρο. Είναι φαίνεται συνηθισμένοι οι κάτοικοι να βλέπουν ανθρώπους πεσμένους κάτω.
Από την άλλη...ένας αλήτης πέθανε και λοιπόν;
Η κοινωνία, αν και επισήμως χριστιανική, δύσκολα δέχεται εκείνον που πραγματοποιεί τη μέγιστη χριστιανική πράξη.
Τον μετανοημένο.

Θα έλεγα να διαβάσετε το βιβλίο του για περισσότερα, αλλά δεν ξέρω πια πού να το βρείτε.

Επιστροφή στα θρανία. Η ποδιά είναι μακριά.

Άνοιξαν τα σχολεία. Οι μαθητές χωρίς βιβλία μ' ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σε ό,τι αφορά τη μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση δεν φαίνεται να υπόσχεται και πολλά.

Θυμήθηκα τα χρόνια που ήμουν μαθητής του δημοτικού σχολείου. Αγοράζαμε τετράδια, γομολάστιχες, χρωματιστά μολύβια και φυσικά τη σχολική ποδιά.
Όλοι με τις ποδιές. Όλοι ομοιόμορφοι.
Ύστερα ήλθε η άλλη πολιτική γραμμή. Εκείνη της απελευθέρωσης. Έπρεπε, έλεγαν, οι μαθητές ν' απελευθερωθούν από τη στρατιωτικοποίηση της σχολικής ζωής. Το γεγονός καλωσορίστηκε τότε από τους αυτοαποκαλούμενος προοδευτικούς ως χαρμόσυνο.
Είναι πολλά χρόνια τώρα που σκέφτομαι ότι αυτή η "απελευθερωτική" κίνηση επεφύλασσε άλλες αλυσίδες, ένα άλλο κούρσεμα της ανθρώπινης ελευθερίας, για το οποίο ο σιδηροδέσμιος προϋπέγραψε και μάλιστα εν εξάλλω χαρά.
Η σκιά της μέλλουσας αλυσίδας φαινόταν αχνά, αλλά σήμερα φάνηκε ολοκάθαρα.
Καταναλωτισμός εξ' απαλών ονύχων.
Με άλλα λόγια, αγοράζετε μετά μανίας από τα γεννοφάσκια σας.
Αυτή ήταν η αθέατη γιγαντιαία προτροπή πίσω από τη δήθεν απελευθέρωση. Η σκλαβιά του ψυχοφθόρου (ψυχοκτόνου;) καταναλωτισμού και της ξιπασιάς ήταν η κινητήρια δύναμη της "αποδέσμευσης" από την ομοιομορφία της ποδιάς. Ο ανταγωνισμός του πιο ακριβοπληρωμένου περιτυλίγματος του σώματος ήταν ο προβατόσχημος λύκος που λούφαζε ύπουλα έως ότου η υποδοχή του ολοκληρωθεί.
Πιο πριν, το φτωχό παιδί είχε την ίδια εμφάνιση στο σχολικό περιβάλλον με το πλούσιο.
Στο σχολικό περιβάλλον δεν είχε και δεν έπρεπε να είχε σημασία η οικονομική προέλευση του μαθητή. Η διάκριση του τελευταίου σ' ένα περιβάλλον ισοτιμίας θα γίνει με δύο τρόπους: την επίδοση και τη διαγωγή. Όχι με τα λεφτά των γονέων.

Σήμερα, το σχολικό περιβάλλον γίνεται η δικτατορική πασαρέλα των οίκων μόδας, των δεκάδων διαφορετικών χρυσοπληρωμένων κομμώσεων και των πολλών άχρηστων και εύθραυστων μπιχλιμπιδιών που αλίμονο σ' αυτόν που δεν διαθέτει.
Πολλές φορές, όταν έλεγα τέτοιες απόψεις σε φίλους μου τους έβλεπα ν' απορούν. "Παράξενο για σένα να έχεις τόσο συντηρητικές θέσεις", έλεγαν.

Όμως το νέο δεν ταυτίζεται κατ' ανάγκη με το καλύτερο.

Η πρόοδος είναι αλλαγή, αλλά η αλλαγή δεν είναι πάντα πρόοδος.

Η ΔΕΘ, οι ξένοι και η δόξα

Είχα να δω τόσους αστυνομικούς στη Θεσσαλονίκη από το 2003. Η όλη κατάσταση μου θύμισε τη Σύνοδο Κορυφής εκείνης της χρονιάς.
Μόνο που τότε συγκεντρώθηκαν ευρωπαίοι υπουργοί στη Χαλκιδική. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, έστω και επιπόλαια, για αντιευρωπαϊκά αισθήματα.
Τώρα μιλάμε για τον Πρωθυπουργό της χώρας.
Το ερώτημα είναι εύλογο και δυσάρεστο.
Χιλιάδες αστυνομικοί συγκεντρώθηκαν σε μια εκδήλωση, μέχρι πρότινος εορταστική, για να προστατέψουν τον Πρωθυπουργό από τον λαό του;
Και μόνο που τίθεται ένα τέτοιο ερώτημα δείχνει την τραγικότητα του γεγονότος. Από τη στιγμή που τέτοια ερωτήματα έχουν λόγο ύπαρξης, η απάντηση δεν έχει τη μείζονα σημασία.
Αρκεί το γεγονός. Αρκεί που φτάσαμε σ' αυτό το σημείο.

Η κατάστασή μας;
Περιμένοντας τους ξένους επενδυτές.

Περιμένοντας τους βαρβάρους, όπως έγραψε κάποτε ο Καβάφης.

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
...

Αυτό το έθνος που προβάλλει με έπαρση την εθνική του υπερηφάνεια, την αποδοκιμασία και τη χλεύη προς τους ξένους έχει σωθεί ή "σωθεί" πολλές φορές απ' αυτούς.
Ξενιλασία και ξένη σωτηρία μας ξενίζει (τουλάχιστον).

Αν δεν είχε γίνει η ναυμαχία του Ναυαρίνου, ο Ιμπραήμ θα είχε γονατίσει το άλλοτε επαναστατημένο έθνος.
Πιο πρόσφατα, οι βόμβες ναπάλμ των αμερικάνων πρωτοδοκιμάστηκαν στον Γράμμο και πρόσφεραν τη νίκη στον εθνικό στρατό κατά του ΔΣΕ.
Αλλά κι ο ΔΣΕ έχασε τον πόλεμο όταν οι ξένοι έπαψαν να τον υποστηρίζουν (κλείσιμο συνόρων).
Το σχέδιο Μάρσαλ (των ξένων) έφερε την οικονομική βοήθεια.

Η περισυλλογή θα πρέπει να στραφεί μάλλον προς τις βαρύγδουπες αντιλήψεις περί της εθνικής ανωτερότητας και του περιουσίου λαού με τη δόξα του, αφού η εξάρτηση από τους ξένους δεν φαίνεται να διορθώνεται.
Αν λείψουν οι βάρβαροι, θα έχουμε πρόβλημα.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.