zkeramid

Έφυγε από τη ζωή ο zkeramid.
Ο φίλος χάρη στον οποίο υπάρχει αυτό το blog.
Ο ευφυής, ο σκεπτόμενος, ο καλοπροαίρετος.
Ένα ήταν αυτό που έλλειπε τελείως σ' αυτόν τον άνθρωπο (πίσω από τα φαινόμενα).
Η σοβαροφάνεια.
Στη διάκριση μεταξύ σοβαρού και σοβαροφανούς, εκείνος ήταν η προσωποποίηση αυτής της λεπτής, πλην θεμελιώδους διαφοράς.
Μέσα του, το χαρούμενο δεν γειτόνεψε ποτέ με το γελοίο.
Δεν φώλιασε προκατάληψη σ' αυτό το μυαλό. Ούτε όμως μια κομματιασμένη εργασία ενός άψυχου άβακα.
Τα συμπεράσματα ήταν ντυμένα με το καλό συναίσθημα που το είχε πηγαίο. Όταν μιλούσε δεν έλεγες απλώς "με πείθει", αλλά "μου αρέσει να τον ακούω", "έχουν γεύση και οσμή οι σκέψεις του". Από μέσα του έβγαινε λόγος ανθρώπου, όχι σύμβολα.
Αυτές τις μέρες νιώθω ότι είναι συνέχεια κοντά μου.
Να θυμόμαστε.
Να ελευθερώσουμε τη λάμψη μέσα από τον τάφο.
Η λάμψη περιμένει ανθρώπους ν' αντανακλάσει, να κινηθεί, να συνεχίσει να υπάρχει.

Γειά σου φίλε.
Σε θυμάμαι.