Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Κυριακή, Απριλίου 30, 2006

Μια υπέροχη συνάντηση.

Επισκεύθηκα μετά αρκετό καιρό τον τόπο καταγωγής μου.
Λίγοι παλιοί φίλοι έμειναν εκεί. Καθήσαμε με τον Χ. και τον Σ. Το κρασί άφθονο, η όρεξη για διάλογο ατέλειωτη. Ανοίξαμε διάφορα θέματα.
Η Σαρακοστή και η Ανάσταση ήταν ένα από αυτά που τελικά επικράτησε στη συζήτηση.
Ο Σ. υποτίθεται ότι ήταν εκείνος που αντιπροσώπευε μια στάση αντίθετη σε κάθε μεταθανάτια φιλοδοξία.
Ο Χ. ήταν σε μια ενδιάμεση θέση, που θα πει "συμμετέχω στα μυστήρια της εκκλησίας, αλλά έχω πολλά ερωτήματα αναπάντητα".
Εγώ, υποτίθεται ότι κράτησα μια στάση υπέρ του χριστιανισμού.

Μου έλεγε ο Σ.: Πώς εσύ, που μελετάς τον εγκέφαλο με τους νόμους της φυσικής και της χημείας μπορείς να πιστεύεις σε μεταθανάτιες ελπίδες;
Απαντούσα: Δεν μπορώ ν' αποδείξω και το αντίθετο, δηλαδή την ανυπαρξία μιας ματαθανάτιας συνέχειας όποια κι αν είναι η μορφή της.

Τα επιχειρήματα ερχόταν το ένα μετά το άλλο χωρίς να φτάνουμε κάπου.
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμα. Η ατμόσφαιρα είχε για μένα ένα χαρακτήρα κατάνυξης. Επιχειρήματα και σχόλια από τους δύο φίλους ήταν σαν να είχαν δημιουργηθεί στο δικό μου μυαλό. Έβλεπες μια ζωγραφισμένη ειλικρίνια στο πρόσωπο του Σ. για την οποία πολλές φορές είχε παρεξηγηθεί στο παρελθόν σε συζητήσεις με άλλους.

Ο Σ. και ο Χ. δεν είχαν ίχνος φανατισμού και εμπάθειας σ' αυτά που έλεγαν.
Είναι κάποιοι που δηλώνουν άθεοι (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) κι έχουν τέτοια σπιρτάδα πνεύματος, τόση φιλικότητα στον αντίλογο, καθόλου θυμό και πάνω απ' όλα ποτέ επίθεση σε προσωπικό επίπεδο.
Στο τέλος ένιωθα ότι όλοι μαζί ήμασταν ανήμποροι να δώσουμε εξηγήσεις σ' αυτά που συζητούσαμε και ομοθυμαδόν αναζητούσαμε.
Με τέτοιους ανθρώπους νιώθω ότι ο αντίλογος με κάνει καλύτερο. Όταν μπορώ και λέω ότι "θα μου μείνει αξέχαστη η ατμόσφαιρα εκείνης της συζήτησης", τότε η συζήτηση γίνεται γεγονός, βίωμα. Δεν είναι μια στείρα αντιπαράθεση απόψεων, αλλά μια ατμόσφαιρα αγωνίας στην οποία όλοι μαζί συμμετέχουμε και τελικά αυτό που απομένει είναι το κοινό αίσθημα, αυτό που με τρόπο φιλικό θυμίζει σε όλους μας κάτι σημαντικό.
Ότι κανείς από μόνος του δεν είναι αυθεντία. Όλοι μαζί, ακόμα κι αν δεν φτάσουμε σε ένα οριστικό τέλος, οδηγούμαστε στο να διαπιστώσουμε ότι τρεις ατέλειες, όταν χωρίς εμπάθεια συνομιλούν, κάνουν ένα βήμα πιο κοντά σε κάτι ανώτερο από τον καθένα ξεχωριστά.

Αναλογίστηκα πόσους ανθρώπους συνάντησα, που ενώ υποστήριζαν ένα ευαγγέλιο αγάπης, δεν είχαν την ειλικρίνια και τη φιλικότητα του Σ. και του Χ.
Ο φανατισμός και η επιθετικότητα στο όνομα της αγάπης ήταν για μένα ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια, τραγικά απ' άκρη σ' άκρη.

Την απόλυτη αλήθεια δεν την ξέρουμε, αλλά έχουμε ένα χειροπιαστό γεγονός για την παρούσα ζωή. Την προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Εκεί πολλά αποκαλύπτονται όχι από το τι λέει ο καθένας, αλλά από το πώς το λέει.
Στο τέλος έκανα μια σκέψη που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αιρετική από κάποιους.
Δεν ξέρω πώς θα είναι ο Παράδεισος, αλλά έχω ένα προαίσθημα ότι θα είναι ομορφότερος με τον Σ. και τον Χ. μέσα του.

Δεν έχω αποδείξεις για τα μελλούμενα.
Έχω όμως μία ακόμα ανάμνηση-διαμάντι που τη βλέπω κάτι σαν φυλαχτό ψυχής για το εγγύς μέλλον.

28 Comments:

Blogger apousia said...

Καλησπέρα καλέ μου φίλε!
Ο Παράδεισος,θα έχει σίγουρα ανθρώπους σαν τον Χ. και τον Σ.,μα δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει σαν Παράδεισος,αν δεν είχε και κάποιον με το ήθος την ποιότητα,την ευγένεια και τον κώδικα αξιών του Φιντεία.
Πόσες συζητήσεις θα μπορούσαν να γίνουν,για το ρόλο που παίζει το δογματικό και απόλυτο,για την ολότελα λάθος κατεύθυνση προς την οποία σπρώχνει τις όποιου χαρακτήρα αναζητήσεις-συζητήσεις...
Θυμάμαι και για δικούς μου λόγους,το Σεφέρη,που ανήκοντας όπως έλεγε στη γενιά του διχασμού,και βλέποντας πού μπορεί ο φανατισμός να οδηγήσει,έγραφε ''είμαι άνθρωπος του διαλόγου,και όχι της γροθιάς''.
Το τέλος των αυθεντιών,για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο,έχει έρθει.
Η αέναη αναζήτηση της αλήθειας,πάντα μπροστά μας..
Ίσως τη βρούμε,εδώ ή μετά..
''Ζητήστε και θα σας δοθεί'',έτσι δεν είπε?
''Αναζητήστε με..''
Αχ,Φιντεία,πόσο ήθελα,αόρατη να παρακολουθούσα τη συζήτησή σας!

10:05 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Εγώ θα ήθελα, Απουσία, να ήσουν ορατή. Καιρό τώρα οραματίζομαι μια συνάντηση bloggers. Δύσκολα θα γίνει, αφού οι περισσότεροι δικτυακοί φίλοι ζούμε σε τόπους που απέχουν γεωγραφικά μεταξύ τους.
Από την άλλη, σκέφτομαι η συνάντηση αυτή να καθυστερήσει όσο γίνεται.
Η έκπληξη θα είναι μεγαλύτερη.

Σε χαιρετώ.
Φιντείας

10:16 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Ατμόσφαιρα θείας λειτουργίας...
Νάταν έτσι η Κυριακή!

12:40 π.μ.  
Blogger Artanis said...

OH DOCTOR MY DOCTOR, επέστρεψες με όμορφα καλούδια στα μπαγκάζια σου! Σ' ευχαριστώ που τα μοιράστηκες μαζί μας. Ανατρίχιασα διαβάζοντάς σε. Και συμφωνώ με τη συμμαθήτριά μου apoysia.
Είστε σπάνιοι άνθρωποι εσύ και οι φίλοι σου. Γι αυτό έχετε σπάνιες συζητήσεις. Καλό μήνα, Φιντεία. Καλώς σε βρήκαμε!

Artanis

1:44 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς φίλε glenn, όταν αναφέρεσαι στην Κυριακή, αλλά αν εννοείς την Κυριακή ως μέρα λατρείας, ως μια αναζήτηση πραγμάτων που στερούνται καθημερινής χρηστικής αξίας, τότε θίγεις μεγάλο ζήτημα.
Πολλές φορές μ' έχει απασχολήσει η φθορά των λέξεων και των νοημάτων με την πάροδο του χρόνου.
Αισθάνθηκα πολλές φορές αυτό που έγραψες, δηλαδή Ατμόσφαιρα θείας λειτουργίας εκτός κάποιου ναού.
Με στενοχωρεί η φθορά που υπέστη ο ναός από ανάξιους συνεχιστές.
Καλημέρα.

12:41 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Η καλή προαίρεση, η ειλικρίνεια και επιθυμία να ακούσουμε τη "άλλη" γνώμη με ευχαρίστηση, είναι ό,τι πιο όμορφο αλλά και σπάνιο επίσης, ιδίως στον καιρό μας όπου δεσπόζει η ταχύτητα τύης παρεξήγησης, η σφοδρότητα της αντιμαχίας, η αγριότητα της υποτίμησης του διαφορετικού.

Με αγάπη και εκτίμηση

Παράγραφος

12:46 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Artanis

Φίλη Artanis, το καλό είναι ότι δεν επέστρεψα ακόμα. Αύριο θα βρίσκομαι στην εργασία μου.
Για σήμερα, έχω μία ακόμα συνάντηση με άνθρωπο από το παρελθόν, έτσι για να φορτίσω τις μπαταρίες μου για το μέλλον.

Η Απουσία είναι συμμαθήτριά σου; Πώς αυτό;

Σε χαιρετώ και αυτό που έγραψα στην Απουσία ελπίζω να γίνει. Μια συνάντηση των bloggers σε μέλλοντα χρόνο.
Καλημέρα

12:51 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos
"η ταχύτητα της παρεξήγησης, η σφοδρότητα της αντιμαχίας, η αγριότητα της υποτίμησης του διαφορετικού"
----------------------

Τα είπες όλα αγαπητή φίλη.
Η δήλωσή σου, εκτός από την ακρίβεια και την αλήθεια της, έχει και μια λογοτεχνική αξία.
Ο όμορφος λόγος, ακόμα κι αν περιγράφει κάτι το άσχημο, μας βοηθάει στο να θυμόμασται καλύτερα.
Τα λόγια σου μένουν στη μνήμη.
Να μην ξεχνάμε, μήπως και καταφέρουμε ν' αλλάξουμε κάτι.

12:56 μ.μ.  
Blogger apousia said...

Δεν την προκαταλαμβάνω,μα προφανώς συμμαθήτρια στο τμήμα που διδάσκετε εσείς,αξιολογότατε δάσκαλε Φιντεία.
Καλό μήνα,μέσα από την καρδιά μου,και καλή επάνοδο!

1:10 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Παρακαλώ, μην με οδηγείτε σε πνεύμα υπερηφανείας.
Η φιλική συνεύρεση είναι κατά πολύ πιο σπουδαία και ωφέλιμη από κάθε..."ανωτερότητα".
Η υπερηφάνεια οδηγεί σε μοναξιά κι αυτό είναι τραγωδία.

Απουσία, έλαβες το mail που σου έστειλα;

1:15 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Ναι φιντεία αυτό ακριβώς εννοούσα με την Κυριακή. Ακριβώς αυτό: "αναζήτηση πραγμάτων που στερούνται καθημερινής χρηστικής αξίας".

Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος...

Η αλήθεια θα σε απελευθερώσει...

Δεν ξέρω αν ακούγομαι σαν DJ εκκλησιαστικών αφορισμών, αλλά αυτές οι δύο φράσεις είναι απ' τις αγαπημένες μου.

4:04 μ.μ.  
Blogger apousia said...

Nαι,μα ο γέροντας Μωυσής ο Αγιορείτης,θα έλεγε πως η ταπεινολογία,πρόσεξε,όχι η ταπείνωση,η ταπεινολογία είναι αμάρτημα.
Αν και όπως έξοχα έγραψες τα λόγια του στη σταχυολόγηση,πολλοί αγνοούν και την πραγματική έννοια της ταπείνωσης...
Λοιπόν,έχε επίγνωση του γεγονότος πως είσαι σπάνιος άνθρωπος.
Μείνε μόνο στην επίγνωση.
Και δεν θα βρεθείς ποτέ στη μοναξιά,αλήθεια.
Υ.Γ.
Το mail το πήρα και απάντησα.
Ευχαριστώ!

4:25 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Όταν μιλάω για φθορά αναφέρομαι ακριβώς σ' αυτό.
Το "DJ εκκλησιαστικών αφορισμών", όπως έγραψες.
Μου έρχεται στο νου μια φράση του Καζαντζάκη. Δεν τη θυμάμαι ακριβώς, αλλά κάτι έλεγε για τις θρησκείες που έχασαν το θρεπτικό τους περιεχόμενο κι έγιναν όστρακα που απλώς διατηρούν με άκαμπτο τρόπο συνήθειες.
Σε χαιρετώ

4:25 μ.μ.  
Blogger Artanis said...

Συνεφωνώ με το μάθημα που είπε η συμμαθήτρια μου στις 1:10μμ.

OH DASKALE MY DASKALE!!!
(καλά, σταματάω...)

Και με το καλό να γυρίσεις!

Πολλά φιλιά,
Artanis

2:19 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Artanis

Πάνω απ' όλα φίλοι όμως, έτσι;

7:46 π.μ.  
Blogger glenn said...

Φιντεία: Σήμερα περιμένω να γράψεις κάτι καλό στο ΝΔ.

12:29 μ.μ.  
Anonymous soc2u said...

Ω είναι ωραία στον Παράδεισο...
Ω είναι ωραία στον Παράδεισο
Όπως τραγουδούσαν πριν χρόνια οι Τρύπες
Γιατί ο παράδεισος είναι αυτό που ζούμε
Με τέτοιες συναθροίσεις προσπαθείς να μην κάνεις τη ζωή σου κόλαση.

8:19 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ soc2u

Όπως τα λες soc2u, όπως τα λες.

9:35 π.μ.  
Blogger heinz said...

Ελπίζω ότι δεν πειράχτηκες (για το σχιζοειδής), ένα αστείο έκανα ΟΚ??

12:34 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ heinz

Ένα καλό αστείο είναι ένα διάλειμμα στον αέρα της σοβαρότητας ενός δυσάρεστου θέματος όπως το συγκεκριμένο.

Κανένα πρόβλημα heinz.
Γέλασα.
Εδώ και καιρό ήθελα να το αλλάξω εκείνο το διπλό όνομα, αλλά το ανέβαλα.
Με το το χιούμορ σου με κινητοποίησες.
Καλημέρα.

12:41 μ.μ.  
Blogger Artanis said...

Φιντεία; Που πήγε το άλλο σου μισό;
Μου κατέστρεψες το:
"oh doctor my doctor"!
Δεν πειράζει...
:-(

Τότε κι εγώ θα το κόψω σε σκέτο:
"oh doctor".
:-p

Όχι.
Θα κρατήσουμε το άλλο μισό:
"oh MY doctor"!!!!
:-D

4:58 μ.μ.  
Blogger Artanis said...

Φιντείας said...
"@ Artanis
Πάνω απ' όλα φίλοι όμως, έτσι;"

Καλέ μου Φιντεία,
"You know I wouldn't want it any other way"!!!!!

Artanis

5:01 μ.μ.  
Blogger Άσχετος said...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου "Περί Πνεύματος και Ζωής" σε ελεύθερη απόδοση.

'Κάποτε ένας προσκυνητής στο Άγιο Όρος έθεσε το ερώτημα στους πατέρες για το τι είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Όλοι του απαντούσαν η Αγάπη. Και αυτός καλοπροαίρετος καθώς ήταν, σκέφτηκε. Αγάπη για το Θεό δεν έχω αυτή που πρέπει. Αγάπη για τον πλησίον μου ούτε. Αγάπη για προσευχή επίσης. Τι να κάνω τώρα; Αναγνωρίζω όμως ότι η Αγάπη είναι το σπουδαιότερο αλλά εγώ δεν την έχω. Να τι θα κάνω. Θα κάνω σαν να έχω αγάπη. Και τελειώνει η διήγηση λέγοντας πως 30(!!!) χρόνια αργότερα το Άγιο Πνεύμα του έδωσε το δώρο της Αγάπης.'

Ο άνθρωπος αυτός επί 30 χρόνια, ήταν πιστός στο ιδανικό της αγάπης, προσπαθούσε να φερθεί σαν να την είχε, ήξερε ότι ΔΕΝ την είχε (αλήθεια τι ταπείνωση πρέπει να κρύβεται πίσω από αυτήν την γνώση)παρόλα αυτά προσπαθούσε!! Σίγουρα κάποιες φορές σε μερικούς μπορεί να φάνηκε υποκριτής, ψεύτης, αυτός όμως προσπαθούσε. Και τι κέρδισε; Τον ίδιο τον Θεό (ο Θεός είναι Αγάπη δεν είπαμε;). Του δόθηκε το δώρο της πραγματικής αγάπης, δηλαδή του αγιασμού. Αλήθεια αμφιβάλλει κανείς ότι οι φίλοι σου αυτοί είναι στην καλή προσπάθεια, στον καλό αγώνα; Ότι για αυτούς η ειλικρίνεια αυτή και η συνεπής στάση ζωής μπορεί '30 χρόνια' αργότερα να τους οδηγήσει στην Αγάπη, όπου θα πάψουν οι αναζητήσεις και τα ερωτηματικά μιας και θα έχουμε λάβει όλα.

Υ.Γ
Διάλεξα το nick asxetos γιατί είμαι ένας άσχετος θεολόγος εκπαιδευτικός, και όπως είναι γνωστό, στη σημερινή εποχή κάθε πιστός και μάλιστα θεολόγος εξάπαντος είναι άσχετος το λιγότερο. Για να μην πούμε τίποτα το χειρότερο.

9:44 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Άσχετος

Αγαπητέ Γιώργο (σωστά;)

Ευχαριστώ και για αυτή την επίσκεψη.

Θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται με καθαρή καρδιά, κατά τον Ισαάκ τον Σύρο, νομίζω. Καθηγητής θρησκευτικών είναι πιο σωστός όρος, όπως είχε πει κι ο γέροντας Παΐσιος κάποτε (Θεολόγοι είναι λίγοι).

Για την αναζήτηση, νομίζω ότι σε όλη μας τη ζωή κάτι θα αναζητούμε.
Αν θυμάμαι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχε επισημάνει ότι αιρετικοί είμαστε όλοι. Να μην γινόμαστε αιρεσιάρχες!
Άρα το ψάξιμο με την εσωτερική μας αίρεση θα είναι συνεχές.

Σ' ευχαριστώ για το απόσπασμα. Νομίζω ότι το είχα διαβάσει παλαιότερα.

Καλησπέρα.
Υ.Γ. Σου έστειλα mail. Ελήφθη;

11:42 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Artanis

Στο προτελευταίο post του Νίκου Δήμου, σχετικά με την ψυχασθένεια είχε τεθεί το ζήτημα των δύο Φιντειών από κάποιον σχολιαστή.
Ο φίλος heinz είπε, αστειευόμενος, ότι αυτό αντανακλά την...σχιζοειδή μου προσωπικότητα.
Γέλασα, όπως κι αυτός.
Πάντως, καιρό τώρα έλεγα να αφήσω μόνον τον έλληνα Φιντεία, αλλά ανέβαλα.
Με το σημερινό αστείο το διόρθωσα.

Αυτό δεν εννοούσες;

Να είσαι καλά oh commentator my commentator!

11:49 μ.μ.  
Blogger Άσχετος said...

Καθηγητής Θρησκευτικών..
Σωστά τα λες, από κεκτημένη ταχύτητα και από... συνήθεια χρησιμοποιώ αυτόν τον αδόκιμο όρο. Το email το έλαβα. Ο.Κ

12:02 π.μ.  
Blogger mickey said...

Γεια σου Φιντεία!

ΤΩΡΑ ΜΟΛΙΣ κατάλαβα τι συνέβη στο post του ΝΔ "Ο τρελός με τα πουλιά". Πρόκειται για ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ παρεξήγηση, καθώς νόμιζες πως με κάποιο σχόλιό μου εννοούσα εσένα, ενώ εννοούσα άλλον blogger. Διάβασε το προτελευταίο σχόλιό μου εκεί για τις ...λεπτομέρειες!

Από τη μια γέλασα πολύ που το timing προκάλεσε κάτι τέτοιο :)

Από την άλλη, δεν θέλω ούτε να φανταστώ πως υπήρχε περίπτωση να σχολίαζες κι άλλο σε εκείνο το post και κόπηκαν τα φτερά σου από το δικό μου σχόλιο (το οποίο φυσικά αναφερόταν στον Μαύρο Γάτο).

Αν έγινε κάτι τέτοιο, λυπάμαι πολύ, αλλά ειλικρινά, δε φταίω σε τίποτα. Αγνοούσα ακόμα και την ίδια την ύπαρξη του σχολίου σου (στο προτελευταίο μου σχόλιο εκεί, το εξηγώ αναλυτικά).

3:58 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ mickey

Όλα καλά mickey. Κανένα πρόβλημα.
Καλώς ήλθες!
Χαρά να σε υποδέχομαι.

8:31 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home