Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Σάββατο, Απριλίου 01, 2006

Φιλοξενία!

Σήμερα ο Φιντείας ξεκουράζεται.

Το "σπίτι" φιλοξενεί την efrosini που σχολιάζει τακτικά, μαζί με τους υπόλοιπους φίλους.
Το κείμενο δικό της, τα σχόλια δικά μας.

Ο ΜΠΕΤΟΒΕΝ: ΚΩΦΟΣ; ΘΝΗΤΟΣ; ΑΘΑΝΑΤΟΣ; ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ; ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑ;

Το ψυχολογικό περιεχόμενο δε θα 'φτανε για να αποτελέσει την αξία ενός έργου του Μπετόβεν. Είναι πάντα η ίδια σχεδόν εσωτερική διαμάχη και οι περιπέτειες του δεν έχουν πολλή ποικιλία συνήθως … πόνος και χαρά….χαρά μέσα απ τον πόνο…. περηφάνεια, έρωτας…μελαγχολία, χιούμορ…αγώνας, ειρήνη… Η τάξη των παραγόντων ελάχιστα μεταβάλλεται. Οι παράγοντες όμως μένουν οι ίδιοι, εκτός από την εξέλιξη των αισθημάτων και τα των σκέψεων στο διάβα των ετών. Αυτό το περιεχόμενο άλλωστε δεν είναι αισθητά διαφορετικό απ το περιεχόμενο μιας ολόκληρης κατηγορίας ανθρώπων της ίδιας εποχής, μα είναι επίσης αυτό που του εξασφαλίζει την ικανότητα της επικοινωνίας με τις ανθρώπινες μάζες, που βρίσκουν στο έργο του καλλιτέχνη μια πνευματική συγγένεια. Αυτό δεν θα ‘ταν αρκετό για να κυριαρχήσει στην εποχή του και να επιζήσει κι ύστερα από αυτήν. Είναι αναμφισβήτητο πως το μεγαλείο ενός έργου τέχνης στηρίζεται στην ομορφιά και τη δύναμη της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Η τελειότητα της μορφής και η πρωτοτυπία της εξασφαλίζουν στον καλλιτέχνη την αιωνιότητα. Αλήθεια πώς μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τη λέξη αιωνιότητα για τη τέχνη την όχι άκαμπτη αλλά μεταβαλλόμενη, που εκφράζει τη σχέση μεταξύ της ανθρώπινης ευαισθησίας και στα μέσα έκφρασής της. Αλλά ας μην πουν πως υπάρχει η τέχνη χωρίς τον καλλιτέχνη! Ακόμα κι όταν χάνεται και ακόμα όταν σβήνει με τον καιρό, όπως τα αρχαία μάρμαρα που δεν ξέρουμε τίποτα για τον άνθρωπο που τα γέννησε, ο άνθρωπος είναι πάντα παρών. Δεν τον βλέπουμε κι όμως ανασαίνουμε ακόμη την πνοή του που κοιμάται στην καρδιά αυτής της πέτρας, την αρμονία των αισθήσεων του και της σκέψης του, τη φλόγα της ζωής του. Το χέρι του Φειδία και του Πραξιτέλη αγκάλιασαν την ύλη και της άφησαν με τα αποτυπώματα τους, τη θέρμη των κόσμων τους, σβησμένων εδώ και αιώνες, χαμένων μέσα στη νύχτα.. Τα μάτια ενός μεγάλου ζωγράφου είναι τα παράθυρα απ όπου ο κόσμος των χρωμάτων και των γραμμών μπαίνει σταλαγματιά-σταλαγματιά στο καλούπι του πνεύματος.

Η μουσική περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη είναι φτιαγμένη από το υφάδι των εσωτερικών ονείρων. Οσο κι αν το αγνοείτε, όταν ρουφάτε αυτές τις αρμονίες, τα γέλια και τα βάσανα, οι ρυθμοί και τα πάθη είναι κάποιου που έχει ζήσει. Τούτα τα παιχνίδια της ψυχής και των φωτοσκιάσεων της, τούτες τις μεγάλες διαμάχες, χιλιάδες άνθρωποι τις έζησαν και τις ζουν συγκεχυμένα. Το ιδιαίτερο μεγαλείο της μεγαλοφυϊας είναι πως συμμετέχοντας στην ανθρώπινη φύση αυτών των τραγικών για όλους τους καιρούς καταστάσεων, αποτυπώνει σ αυτά τη συμμετρία, τη δύναμη και τη λαμπρότητα μιας εξαιρετικής έκφρασης. Εκεί βρίσκεται ο ρόλος και η δόξα του. Ολόκληρη η μεγαλοφυϊα αυτών των Ορφέων, μαγικών ερμηνευτών της λύπης και της χαράς της ανθρωπότητας, δεν θα ‘ταν τίποτα χωρίς το πρωταρχικό αυτό δώρο που έλαβαν, να ενσαρκώνουν βαθύτερα και πιστότερα απ τους άλλους αυτό το ανθρώπινο που έχουν μέσα τους. Δεν είναι βέβαια ο πιο «ανθρώπινος» αναγκαστικά ένας καλλιτέχνης. Ωστόσο οι καλλιτέχνες οι πιο μεγάλοι, είναι πάντα οι πιο ανθρώπινοι. Μέτρο της τέχνης είναι ο άνθρωπος..

Τα καθαρά πνεύματα είναι πουλιά ωχρά που ξέφυγαν από το νεκρικό κλουβί. Ας ξαναπεράσουν την όχθη! Δεν είναι διόλου φτιαγμένα για τη γη που τη λούζει ο ήλιος. Θέλουμε τον άνθρωπο ακέραιο, πνεύμα και σάρκα, ολόκληρο το δέντρο αγκυροβολημένο στη γη, μ όλα του τα πανιά ανοιχτά- τον Μπετόβεν ζωντανό …τον Μπετόβεν θνητό…Ας αγαπάμε αυτόν που πεθαίνει γιατί αυτός ζει. Αξίζει τον κόπο ν' αγαπάς τους αθανάτους;

18 Comments:

Blogger Finteias said...

Νομίζω ότι αξίζει ν' αγαπάς τους αθανάτους.
Μας θυμίζουν ότι υπάρχουν κι άλλα που μπορούμε να κάνουμμε πέραν των ορίων που συμβατικά θέσαμε στον εαυτό μας.

Υ.Γ. Νιώθω κάπως περίεργα με το να είμαι σχολιαστής στο σπίτι μου.
Ωραία όμως.

7:46 μ.μ.  
Blogger apousia said...

Κι αν κάποτε αγαπάμε τους αθανάτους,ίσως είναι, γιατί είναι, όχι ''κατ'όνομα'' αθάνατοι,μα στην ουσία.
Είναι ,κατά ένα παράξενο τρόπο νεκροί, που παρέμειναν θνητοί.
Γίνεται!
Μέσα απ'όλα αυτά που αναφέρατε.
Αν η μουσική καταφέρει να ανακαλέσει εικόνες,να γεννήσει συναισθήματα,να αφήσει ''δακτυλικά αποτυπώματα'' στην καρδιά,αν κατορθώσει φεύγοντας από τα αυτιά,να χαραχτεί στο βλέμμα,ο καλλιτέχνης,έχει περάσει στην αιωνιότητα,τυπικά, μέσω της ούτως ή άλλως καταξίωσής του,μα και ουσιαστικά,είναι αθάνατος, γιατί ''ζει''.
Τίποτα πραγματικά νεκρό δεν μπορεί να γεννήσει συναισθήματα.
Ο καλλιτέχνης,σύμφωνα με την προσωπική μου γνώμη,δεν είναι,ή σπάνια είναι πιο ανθρώπινος.
Πιο ευάλωτος ναι,γι'αυτό πιο δημουργικός.
Είναι κάποιος που ζει στα όρια,που πηγαίνει τα συναισθήματά του στα άκρα,που κάποιες στιγμές παύει να είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Σκόρπιες σκέψεις,συγχωρέστε τις.
Σκέψεις ανθρώπου,που πολύ αγαπάει τον Μπετόβεν,μα ανήκει στους λάτρεις του Μπράμς.

Υ.Γ.
Φιντεία,πήγαινε στο προηγούμενο post σου,άτομο με νοητική υστέρηση-εγώ-σου έχει αφήσει μια απορία..

8:08 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Πήγαινε στο προηγούμενο post για να δεις κάτι που έγραψα.

8:17 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

@ efrosini

Ευφροσύνη μου, σ΄ ευχαριστούμε για το μουσικό σου κείμενο που είναι γεμάτο ποίηση κaι ομορφιά.

Με αγάπη

Παράγραφος

4:12 π.μ.  
Blogger paragrafos said...

@ Φιντεια

Kε Φιντεία, έχετε το προνόμιο να κατέχετε τόσα και τόσα ιντερνετικά και υπολογιστικά. Μπρορείτε να μου εξηγήσετε πώς γίνεται μια παραπομπή; (Να λέω δηλαδή πατήστε ΕΔΩ, να πατάνε οι άνθρωποι και να βγαίνουν εκεί που θέλω να του πάω)

Με αγάπη

Παράγραφος

ΥΓ. Σ΄ευχαριστούμε που έκανες τόσα για την Απουσία μας!!!

4:15 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos

Δύσκολο από αυτό το πλαίσιο που προορίζεται για σχόλια. Δυστυχώς όταν πληκτρολογήσω τις εντολές, για να τις δεις, θα εκληφθούν ως υπαρκτές εντολές και ο υπολογιστής θα προσπαθήσει να τις εκτελέσει και δεν θα φανούν.

Σκέφτομαι να φτιάξω ένα κείμενο και να το μετατρέψω σε εικόνα, όπως στην Απουσία.

Κάτι θα γίνει. Περίμενε όμως λίγο.

Ευχαριστώ για την ανταπόκριση στο σημερινό post.

5:22 π.μ.  
Blogger paragrafos said...

Η paragrafos βρίσκεταιεδώ
Τι θα βγει άραγε;

3:43 μ.μ.  
Anonymous efrosini said...

Ευχαριστώ φίλε Φειδία που έφερες το κείμενό μου στη δημοσιότητα. Είναι σα να κερνάς γλυκό απο τα χέρια μου στους επισκέπτες που έρχονται στο δικό σου σπίτι. Ηταν ένα κείμενο που έγραψα με όραμα, η ψυχή μου έγραφε για τους "μεγάλους", τους αθάνατους όλων των εποχών απ' όποιο χώρο κι αν προέρχονται! Ας ζούνε λοιπόν στο μυαλό μας και την ψυχή μας οι δικοί μας αθάνατοι γιατί χάρη στην αγάπη μας θα ζούνε για πάντα!

8:51 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Η παρομοίωση με το γλυκό πολύ ωραία.

Τις ευχαριστίες μου στο δημιουργό.

Διαβάστηκε. Η επισκεψιμότητα από ό,τι μέτρησα ήταν αρκετή.
Σχόλια, ως γνωστόν, αφήνουν οι φίλοι.

Καλησπέρα

9:30 μ.μ.  
Blogger houlia said...

Ηι! κι από μένα.Υπάρχει ένας μυστικός κώδικας ανάμεσά μας που μας οδηγεί στα "μονοπάτια" που ανοίγουν οι άλλοι κι εκείνους στα δικά μας..Βέβαια φαίνεται ότι έχουμε και μια "άλλη "συγγένεια".Αν είσαι όντως στο χώρο τής νευροεπιστήμης...το βρήσκω πολύ ενδιαφέρον. Σου λέει τίποτα το όνομα Λογοθέτης Νίκος.Εχεις μειλ, να σου στείλω κάτι;...Πάντα με στγινούσαν αυτά τα θέματα.Δεν εχω βρει το χρόνο ν' ασχοληθώ όμως.Ισως τα λέμε όμως.
Οσο για τους "αθάνατους".Εγώ ξέρω οτι έτσι αποκαλείται ο χορός τών Ακαδημαϊκών...Σε όλους αποδίδουμε τίτλους τιμής.Στην πραγματικότητα αθάνατο παραμένει το δημιούργημα και όχι ο δημιουργός.Δεν μου αρέσει να μυθοποιώ τα πρόσωπα κι έτσι απολαμβάνω περισσότερο το έργο το έργο τους.΄
Μια καλημέρα!

12:04 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Houlia
Το όνομα Λογοθέτης Νίκος όχι.
Λογοθέτης Ιωάννης πολλά. Από το σύγγραμμά του της Νευρολογίας δώσαμε εξετάσεις στο Α.Π.Θ.
Ποιός είναι ο Νίκος;

Κατά τα άλλα είμαι κάτοικος Θεσσαλονίκης.
Θα βρω έναν τρόπο να σου δώσω το mail.
(Κοίτα βρε τι πάθαμε με την ανωνυμία!)
Εσύ; γιατρός ή οδοντίατρος;
Τελείωσες μήπως στο Α.Π.Θ.;

1:51 μ.μ.  
Anonymous efrosini said...

Περίεργος τρόπος για να κάνεις γνωριμίες! Εγώ δεν είμαι πολύ εξοικιωμένη, συνήθως κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια κι όχι μέσω της οθόνης ενός υπολογιστή. Χαίρομαι που το κειμενό μου διαβάστηκε και θα θελα να σας ευχαριστήσω όλους. Ισως ο φίλος Φειδίας "ανεβάσει" κι άλλα μου κείμενα αφού του χω στείλει αρκετά κι αφού έχω αυτήν την κακή συνήθεια να "μιλάω" πολύ! Ακουσα απο την τελευταία επισκέπτρια ότι τους Ακαδημαϊκούς τους λένε "αθάνατους". Αλήθεια? Κι εγώ ακαδημαϊκός είμαι αλλά δεν νιώθω ότι αυτός ο τίτλος μου χαρισε κάποιου είδους αθανασία. Κι όσο για το "γλυκό" φίλε Φειδία πραγματικά χαίρομαι να κερνάω ακόμη και σε ξένα σπίτια, αν και όπου με δέχονται εγκάρδια νοιώθω σαν το σπίτι μου!

9:09 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Είπες φιντείας: "Όπως ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τη γλώσσα του και τα χείλη του για να μιλήσει, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι τα χείλη και η γλώσσα που αποφασίζουν το περιεχόμενο της ομιλίας, έτσι και ο εγκέφαλος αποτελεί ένα ακόμα όργανο σε βαθύτερο προφανώς επίπεδο."

Συγνώμη που το σχολιάζω τόσο καθυστερημένα. Πολύ ωραία διατύπωση. Και αφήνει παράθυρα για πολλές ερμηνείες. Αν μου επιτέπεις να σε ρωτήσω ευθέως: Είσαι της καθαρής υλιστικής άποψης;

10:55 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn
Της καθαρής υλιστικής άποψης όχι.

Ούτε του Καρτεσιανού δυϊσμού. Από 'κει ξεκίνησαν αρκετά προβλήματα σε σχέση με το ζήτημα ψυχή-σώμα.

Πιστεύω στην ψυχοσωματική ενότητα.

Δεν νομίζω ότι σε καλύπτω, αλλά δύσκολα θα αναπτύξουομε το θέμα με έναν διάλογο του τύπου "σχόλιο-αντισχόλιο".

Ευχαριστώ για την ανάγνωση ενός καλού μου post. Αναφέρεσαι στην ψυχή και στον αμυγδαλοειδή πυρήνα έτσι δεν είναι; Λίγοι το διαβάσανε, ήταν κι απ' τα πρώτα.

10:31 π.μ.  
Blogger glenn said...

Είπες φιντείας "δύσκολα θα αναπτύξουομε το θέμα με έναν διάλογο του τύπου "σχόλιο-αντισχόλιο"."

Συμφωνώ και επαυξάνω.
Το post ήταν πάρα πολύ καλό, συγχαρητήρια.

11:49 π.μ.  
Blogger glenn said...

Καλά, το blogger κάνει ότι του καπνίσει. Αυτό το σχόλιο που έγραψα το έστειλα πριν ώρα και το βλέπω τώρα.
Το σχόλιό σου δεν το βλέπω.

11:51 π.μ.  
Blogger glenn said...

Όχι φιντεία. Κανένα post σου δεν είναι π. Όταν έγραψα το post τον τελευταίο που είχα στο μυαλό ήσουν εσύ. Για την ακρίβεια δεν σε είχα καθόλου στο μυαλό.

Αναφορικά με το ημιτελές: 1) Σε απολαμβάνω. 2) Ξέρω πως το blogger δεν είναι ούτε αμφιθέατρο ούτε επιστημονικό περιοδικό, και είναι γελασμένος όποιος νομίσει πως είναι. 3) Ακόμη κι αν υπήρχε ο χώρος και η λειτουργικότητα, ούτε τότε δεν θα υπήρχε δυνατότητα για πλήρη ανταλλαγή απόψεων. Εδώ δεν υπάρχει δια ζώσης.

12:11 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Θα μείνω στην τελευταία φράση σου, glenn.

Εδώ δεν υπάρχει δια ζώσης

Πόσες και πόσες φορές δεν έχω παρακολουθήσει "διαλόγους" μεταξύ ανθρώπων που έλεγα: ούτε συμφωνούν, ούτε διαφωνούν. Δεν μιλούν για το ίδιο θέμα.
Δυστυχώς αναγκαστήκαμε κι οι ίδιοι να συμμετέχουμε σε τέτοιας μορφής "διαλόγους".
Ίσως (λίγο τολμηρό αυτό) εκείνοι που θα επικοινωνούσαν με το blog θα επικοινωνούσαν και διά ζώσης.
Από την άλλη δεν νομίζω ότι κι αυτό είναι σωστό. Τα μη λεκτικά μηνύματα είναι τόσο απαραίτητα σ' ένα διάλογο με σκοπό την κατανόηση, που η κυβερνοεπικοινωνία δεν μπορεί να καλύψει πλήρως το ζήτημα.
Τελικά το blog κάνει ό,τι του καπνίσει, όντως. Θα σ' επισκεφθώ σε λίγο για να δω μήπως και το πρώτο μου σχόλιο για το θέμα "π." εμφανίστηκε μετά λίγες μέρες.

Ποιός είπε ότι το ελληνικό ταχυδρομείο είναι το μόνο που καθυστερεί;

Σε χαιρετώ και τα ξαναλέμε.

5:29 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home