Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Τρίτη, Μαρτίου 07, 2006

Προσκόλληση σε κάτι που απορρίπτεται

Βλέπω τα θεάματα, τις ειδήσεις, τα διάφορα περιοδικά, γενικώς ό,τι περνάει άποψη και πληροφορία με τρόπο μαζικό. Δεν υποστηρίζω την άποψη που λέει ότι "όλα είναι τιποτένια". Υπάρχει και το αξιόλογο, αυτό που θα οδηγήσει τον δέκτη στο να σκεφτεί ότι μπορεί να γίνει καλύτερος, δείχνοντάς του κάτι που είναι καλύτερο από αυτόν. Ωστόσο, ο όρος "τηλεσκουπίδια" υπάρχει και λέγεται από τα στόματα πολλών.
Το λεγόμενο τηλεοπτικό κουτσομπολιό έχει σημαντική θέση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Περιοδικά αφιερωμένα στο τι κάνουν στην καθημερινή τους ζωή άνθρωποι με διασημότητα βρίσκονται σχεδόν παντού. Εκπομπές σε τηλεοπτικά κανάλια για τον ίδιο σκοπό είναι κι αυτά πολλά.

Έχουν το δικαίωμα να υπάρχουν, θα πει κάποιος.
Συμφωνώ ότι το έχουν. Δεν έχω σκοπό να κρίνω την ύπαρξή τους.

Αναφέρομαι σ' αυτές τις ειδήσεις, όμως, διότι γύρω τους κάνει την εμφάνισή του ένα γεγονός που μου προκαλεί την απορία. Οι υποτιμητικές κριτικές που λέγονται γι' αυτές τις ειδήσεις είναι σίγουρα τόσες πολλές που δεν δικαιολογείται ο βαθμός τηλεθέασης. Εδώ γεννάται το ερώτημα. Αφού τόσοι άνθρωποι υποστηρίζουν το ευτελές περιεχόμενο των ειδήσεων γιατί εξακολουθούν να τις παρακολουθούν και μάλιστα με ενδιαφέρον;
Συζητούσα με κάποιον άνθρωπο για το περιεχόμενο των διαφόρων τηλεκουτσομπολιών. Άκουσα και τι δεν άκουσα από τον συνομιλητή μου. "Χαμηλό πνευματικό επίπεδο", "χωρίς περιεχόμενο", "ένα τίποτα", "δεν είναι για σοβαρούς ανθρώπους" είναι κάποιες από τις φράσεις και τους χαρακτηρισμούς που άκουγα από τον άνθρωπο που είχα απέναντί μου.
Η συνέχεια τώρα.
Στο χώρο που βρισκόμασταν υπήρχε τηλεόραση. Ο συνομιλητής μου έκανε zapping και καθήλωσε τον δέκτη σε ένα κανάλι που μετέδιδε μια εκπομπή με προσκεκλημένους κάποιους διάσημους. Ο συνομιλητής μου έπαψε να είναι συνομιλητής και καθηλώθηκε κι αυτός στον δέκτη με προσοχή. Το θέμα της εκπομπής: Πού θα πάει για διακοπές το καλοκαίρι ο διάσημος προσκεκλημένος, τι ρούχα προτιμά, πώς είναι τα συναισθηματικά του αυτόν τον καιρό, τι γνώμη έχει για άλλους διάσημους, ποιό ζώδιο είναι το καλύτερο κ.λ.π.
Δεν άντεξα, το ρώτησα. "Αυτά που έλεγες πριν περί χαμηλού επιπέδου, τώρα τα ασπάζεσαι για τον εαυτό σου; Αυτό που έλεγες ότι υποτιμά τη νοημοσύνη σου, τώρα το καταβροχθίζεις;" Οι απαντήσεις δόθηκαν με χαμόγελο και ήταν μια σειρά από ασάφειες του τύπου "ε, τί άλλο να δεις;", "μόνο αυτά υπάρχουν", "για να περνά η ώρα" και άλλα τέτοια.
Σκέφτομαι τι να είναι πιο αξιοπερίεργο. Το να υποστηρίζει κάποιος τη σοβαρότητα των διαφόρων ειδήσεων αυτού του τύπου και να τις παρακολουθεί, μένοντας πιστός στις πεποιθήσεις του ή το να τις απορρίπτει και ταυτοχρόνως να τρέχει πίσω από αυτές;
Νομίζω το δεύτερο. Αν κάποιος έχει άλλη άποψη ας μου την υποδείξει.
Ασχολούμαι περισσότερο με τη δεύτερη κατηγορία διότι εκεί βρίσκεται η αντίφαση. Μια συχνή δικαιολογία που ακούγεται είναι οι πολλές αγωνίες που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή κι έτσι δεν έχει τόσο το χρόνο, όσο και τα ψυχικά περιθώρια για επιπλέον προβληματισμό. Εδώ όμως βρίσκεται ένα τρανταχτό επιχείρημα εναντίον αυτής της δικαιολογίας. Αν όπως, λες, έχεις τόσες αγωνίες που από όσο ξέρω επικεντρώνονται συνήθως σε θέματα οικονομικής φύσεως, τότε πώς έχεις την όρεξη να κοιτάς πράγματα που δεν έχεις και δεν θα τα αποκτήσεις απλώς κοιτώντας τα; Λες ότι είσαι πεινασμένος και δεν κάνεις άλλο από το να κοιτάς τον κατάλογο των φαγητών που τρώνε άλλοι. Ε, δεν νομίζω ότι είναι ό,τι πιο ωφέλιμο. Δεν είναι καν παρηγοριά. Φλέγομαι από την αγωνία για να πληρώσω το νοίκι και παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον τις λεπτομέρειες της πολυτέλειας που έχουν τα σπίτια ορισμένων ανθρώπων και γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κατοικήσω (τουλάχιστον σύντομα) σε ένα τέτοιο σπίτι. Δεν είναι μαζοχισμός; Έχω δει ανθρώπους να μιλάνε κάποιες φορές οργισμένα για κάποια "κενά άτομα" όπως τα χαρακτηρίζουν, αναφέροντας όμως για τη ζωή αυτών των ατόμων ένα σωρό λεπτομέρειες που τις έμαθαν μετά από ώρες τηλεθέασης σε παντός είδους κουτσομπολιά στην οθόνη.
Τουλάχιστον οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας είναι εντάξει με τον εαυτό τους.
Για τους υπόλοιπους δεν ισχύει η άποψη που λέει ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας επηρεάζουν, διότι οι ίδιοι λένε ότι δεν συμφωνούν μ' αυτά.
Ε, δεν φταίει καμιά τηλεόραση. Φταίει αυτός που τρώει με όρεξη αυτό που ταυτοχρόνως φτύνει.
Τίθεται το ερώτημα, λοιπόν, που λέει ότι μήπως κάθε φορά που εξαπολύονται κατηγορίες για την τηλεοπτική και έντυπη κονσέρβα, στην πραγματικότητα αυτό που κατά βάθος λέγεται είναι κάτι σαν: "Δεν θέλω να βλέπω κονσέρβες γύρω μου, επειδή είμαι λάτρης της κονσέρβας και πόσο θα ήθελα ως δια μαγείας να μην ήμουν."

14 Comments:

Blogger apousia said...

Μα,αγαπητέ Finteias,τα νούμερα της AGB στις εκπομπές-τηλεσκουπίδια,τα δίνουν ακριβώς,οι''σοβαρές'' εκπομπές,τα δελτία,οι έγκριτοι δημοσιογράφοι και ''επώνυμοι'' από κάθε χώρο της τέχνης ή της επιστήμης,διανοούμενοι, ή,εν πάσει περιπτώσει,άνθρωποι με ένα Χ υπόβαθρο παιδείας,σε πλείστες συνεντεύξεις τους στον τύπο ή στα ίδια τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.
Δεν έχω παρά να προσυπογράψω τις απόψεις σου περί παραδοξότητας!
Και είναι δύσκολο,ναι,θέλει δύναμη,αλλά για μένα,ΕΙΔΙΚΑ όποιος είναι ψυχικά εξουθενωμένος,οφείλει και μπορεί να βρει την ανάταση,εκεί που πραγματικά υπάρχει:στο βιβλίο,στην τέχνη,στη μουσική,στη ΖΩΗ!
Υ.Γ.
Για κείνη την αναφορά σου σε μένα,στο blog της paragrafos,ναι,το είχα διασαφηνίσει σε προγενέστερο σχόλιο πως η φράση ήταν συναισθηματικά φορτισμένη.Όμως,πίστεψέ με,δεν απουσιάζει παντελώς το λογικό υπόβαθρο,θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω επ'αυτού.
Δεν θέλω να καταχραστώ τη φιλοξενία σου.Σου εύχομαι κάθε καλό!

1:09 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Συμφωνώ με τον τονισμό της λέξης "ΕΙΔΙΚΑ" (ΕΙΔΙΚΑ όποιος είναι ψυχικά εξουθενωμένος).

Αυτός που έχει την ανάγκη καθαρού αέρα, αυτός θα έπρεπε να αποφεύγει τις επισκέψεις σε κάθε είδος...πολιτιστικής χαβούζας.

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.

Σίγουρα υπάρχουν επιχειρήματα για το ρόλο κάποιων ελλαδιτών σε υψηλές θέσεις για την κατάσταση στην Κύπρο.
Δεν υπάρχει κατάχρηση φιλοξενίας. Θα ήθελα τα επιχειρήματα είτε εδώ είτε στο δικό σου blog.

1:44 μ.μ.  
Blogger apousia said...

Για να μην κουράζω τους φίλους-επισκέπτες σου,με αντικείμενο άσχετο προς τη θεματολογία σου,τελειώνω μια εργασία και θα σου αφήσω λίγες σκέψεις για την Κύπρο τη θαλασσοφίλητη,στο post Κύπρος-Ελλάδα,ή θα κάνω ένα νέο post.
Φιλικά.

6:00 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Αγαπητέ φίλε Finteias, συχώραμε για την παραπομπή. (Είναι σκέψη του Ιαγνάσιο Ραμονέ σχετική που το ζήτημα που θέτεις):

Σε ένα διάλογο με τον Φρανσουά Τριφό, ο Χίτσκοκ αναγνωρίζει:
«Ναι, ο άνθρωπος ήταν ηδονοβλεψίας, όμως δεν είμαστε όλοι μας ηδονοβλεψίες;» Ο Τριφό το παραδέχεται: «Είμαστε όλοι ηδονοβλεψίες, έστω και όταν βλέπουμε μια ταινία που ασχολείται με την προσωπική ζωή των ανθρώπων. Εξάλλου, ο Τζέιμς Στιούαρτ, στο παράθυρό του, βρίσκεται στην κατάσταση ενός θεατή που παρακολουθεί μια ταινία». Και ο Χίτσκοκ διαπιστώνει με τη σειρά του: «Στοιχηματίζω ότι εννέα άνθρωποι στους δέκα, εάν έβλεπαν στην άλλη πλευρά της αυλής μια γυναίκα που γδύνεται πριν πάει να κοιμηθεί ή απλώς έναν άντρα που τακτοποιεί το δωμάτιό του, δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν τον εαυτό τους να κοιτάζει. Θα μπορούσαν να αποστρέψουν το βλέμμα τους λέγοντας: "Αυτό δεν με αφορά", θα μπορούσαν να κλείσουν τα παραθυρόφυλλά τους. Ε! λοιπόν, δεν θα το κάνουν, θα σταθούν για να δουν».

Σε αυτή την παρόρμηση να βλέπει κανείς, να παρατηρεί, να «παίρνει μάτι», αντιστοιχεί κατά κάποιον τρόπο το αντίθετό της: η αδιάντροπη επιθυμία να επιδεικνύεται. Και, από την εποχή της άνθησης του Ιντερνετ, αυτή η επιθυμία γνώρισε ένα είδος έκρηξης, μέσα από τις webcam , τις μικρές μηχανές λήψεως που μεταδίδουν εικόνες στο Διαδίκτυο, σε τακτά χρονικά διαστήματα.

10:21 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos

Μια άλλη τοποθέτηση είχα διαβάσει κάποτε από τον Umberto Eco. Στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή" είχε συντάξει, μεταξύ των άλλων, ένα κείμενο με τίτλο "Το κουτσομπολιό σαν πολιτική αρετή"

Για τη σκέψη του Ραμονέ που μου αναφέρεις έχω να πω ότι τη δέχομαι ως λογική αντιπρόταση. Ναι, όλοι θα κοιτούσαμε αυτό που δεν μας αφορά.
Λίγες παραμέτρους θα ήθελα να επισημάνω.
εννέα άνθρωποι στους δέκα, εάν έβλεπαν στην άλλη πλευρά της αυλής μια γυναίκα που γδύνεται πριν πάει να κοιμηθεί ή απλώς έναν άντρα που τακτοποιεί το δωμάτιό του, δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν τον εαυτό τους να κοιτάζει.
Σύμφωνοι. Αν βρίσκομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου κι αυτό συμβεί απέναντι μπορεί να κοιτάξω. Το ερώτημά μου είναι πόσοι θα έμπαιναν στη δοκιμασία να αναρριχηθούν στο παράθυρο του σπιτιού της ανυποψίαστης για να δουν και για πόση ώρα θα στεκόταν κρεμασμένοι προκειμένου να βλέπουν και πόσο συχνά θα το έκαναν αυτό.
Θέλω να πω ότι διαχωρίζω τον "ηδονοβλεψία" που φευγαλέα θα κοιτούσε (κατά την περιγραφή) από κάποιον που δαπανά ενέργεια γι' αυτό το σκοπό. Θα διαχώριζα σαφώς την περίπτωση του ατόμου που γεμίζει τη ζωή του (κατά ένα μέρος έστω) επιδιδόμενος ενεργητικά σ' αυτό το έργο.
Μια άλλη παράμετρος είναι η χρονική διάρκεια. Ακόμη κι αν η παρακολούθηση εκείνων ακριβώς των υποθέσεων που δεν με αφορούν γίνεται με τρόπο εντελώς παθητικό, όπως στην τηλεόραση, θα είχε ενδιαφέρον να προσδιοριστεί το ποσοστό της ημέρας που αφιερώνω σ' αυτό.
Τέλος το αντίβαρο, εφ' όσον υπάρχει. Το τι θα διάλεγε κάποιος αν του δινόταν η ευκαιρία να διαλέξει μεταξύ της κουτσομπολίστικης παρακολούθησης και κάποιου άλλου θέματος.

Το web γενικώς, πιστεύω, ότι αντικατροπτρίζει την κοινωνία μας σε επίπεδο υψηλής τεχνολογίας.

Φιλικά
Φιντείας

11:58 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos

Ένας παρόμοιος προβληματισμός υπάρχει σε πρόσφατο post που έγραψα, με τίτλο:"Διπολικές καταστάσεις στην καθημερινή ηθική"

2:07 μ.μ.  
Anonymous efrosini said...

Ας γενικεύσουμε λίγο το θέμα "προσκόλληση σε κάτι που απορρίπτεται" και ας το φέρουμε στις διαπροσωπικές σχέσεις. Πρόσφατα ο φίλος Γιώργος δηλώνει "κολλημένος" με τη Μαρία που συγκεντρώνει σύμφωνα με τις δικές του διηγήσεις ένα σωρό αρνητικά στοιχεία αλλά απο τις αναμνήσεις κρατάει τις καλές και τις φυλάει σα θησαυρό στην ψυχή του ξεχνώντας την ολότητα, όλες τις ακραίες εκείνες αντιδράσεις που τον οδήγησαν κι εκείνον στα άκρα. Πόσες φορές όλοι μας δεν προσκολληθήκαμε σε κάποιον που αντιπροσώπευε ό,τι απορριπτουμε, πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε "μα είναι δυνατόν εγώ να αγαπώ αυτόν?" Γιατί λοιπόν? τι αντιπροσωπεύει μια τέτοια προσκόλληση? Θα θελα πολύ ν' ακούσω τις σκέψεις σας ειδικά τη δική σου φίλε, μαθητή και συνεργάτη μου Φειδία!

8:06 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Εύστοχο. Συμφωνώ στο ότι είναι ένα ακόμα παράδειγμα προσκόλλησης σε κάτι που λογικά απορρίπτεται.

Σκέφτομαι, όμως ότι στο βάθος είναι αρεστό αυτό που κυνηγάμε. Το κάθε σκουπίδι, είτε είναι στην τηλεόραση είτε στο απτό περιβάλλον μας, είναι κάτι που πραγματικά μας έλκει.
Η σύγκρουση προκύπτει όταν δεν μας αρέσει ο εαυτός μας που προσκολλάται σ' αυτό το κάτι.
Υποθέτω ότι ο Γιώργος, που λες, δεν βρίσκει στην πραγματικότητα αρνητικά τα στοιχεία της Μαρίας. Υποπτεύομαι ότι στο βάθος θα ήθελε να μην του τραβούσαν την προσοχή. Είναι, νομίζω, αποδεκτό το ότι για να ταυτιστεί κάποιος με τα πιστεύω του χρειάζεται αγώνας με τον εαυτό του.
Το εύκολο ακολουθεί τον νόμο της βαρύτητας και μας έλκει προς τα κάτω.
Ο φόβος, η τεμπελιά μας κάνει να μην ταυτιζόμαστε με τα "πιστεύω" μας.
Ανασφάλειες, καταστροφικά ελλατώματα μας κάνουν να "αγαπάμε" κάτι που κατά τον εαυτό μας (έτσι όπως τον θέλουμε να είναι) δεν αξίζει το παραμικρό.
Μήπως η Μαρία είναι για τον Γιώργο η κακή του συνείδηση; Ίσως όλα αυτά τα μειονεκτήματα που ο Γιώργος στη Μαρία να αντιστοιχούν σε δικά του ελλατώματα.
Τελικά, το κάθε σκουπίδι που μας έλκει θα πρέπει μάλλον να βρίσκει έναν υποδοχέα μέσα μας, που θα είναι το εσωτερικό μας σκουπίδι.
Τίποτα δεν θα μας έλκυε αν δεν υπήρχε ο ανάλογος υποδοχέας. Οι εσωτερικοί υποδοχείς νομίζω ότι μπορούν να φύγουν (με προσπάθεια βέβαια). Τα εξωτερικά προσδέματα είναι τόσα πολλά, που δεν αξίζει τον κόπο να τα κυνηγάμε.

2:34 π.μ.  
Anonymous efrosini said...

Πολύ ωραία προσέγγιση. Οντως μέσα σε όλα αυτά που άκολουθούμε ενώ είναι "βλαπτικά για την υγεία μας" υπάρχει η αυτοκαταστροφή, η περίεργη έλξη που ασκεί πάνω μας το Κακό, το ένα μισό μας είναι ο τιμωρός και το άλλο ο τιμωρημένος. Μάλλος είναι θέμα ισορροπίας, πόσο αποδεχόμαστε και αγαπάμε τον εαυτό μας. Ακούγεται απλό αλλά νομίζω ότι είναι το ΜΕΓΑΛΟ μυστικό!

9:00 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Σύμφωνοι.

9:42 μ.μ.  
Anonymous anpektable said...

Νομιζα μιλουσατε για τα τηλεσκουπιδια....

1:38 μ.μ.  
Anonymous anpektable said...

Κύριε Φειντία..

ο Κος Γιώργος μου είπε να σας πω οτι το θεωρεί τιμή του να συν-ευρίσκεται παρέα με τους κ.κ. ΕΚΟ, ΤΡΙΦΟ κ.λ.π.(κι ο μεθυσμένος βέβαια βρίσκεται μαζί με τον κάπελα στο ίδιο τραπέζι.. έτερον-εκάτερον)

Μου ζήτησε ακόμη να σας γράψω δύο λόγια προς αποφυγήν παρεξηγήσεων (άλλωστε κίνητρα υπάρχουν πολλά,ουσία όμως μία..σαν το ΝΟΥΝΟΥ κάτι)

Ο Κος Γιώργος,λοιπόν, αγάπησε την Κα Μαρία για ό,τι αυτή του πρόσφερε (καλά και κακά μαζί).
Ο Κος Γιώργος, ακόμη, λάτρεψε τα όνειρα και την καθημερινότητα που έπλασε με την εν λόγω κυρία.
Ο Κος Γιώργος, τέλος, δεν ταυτίστηκε με τα πιστεύω της Κας Μαρίας (αν και το προσπάθησε πάρα πολύ), αντίθετα έμεινε τελικά πιστός στα δικά του πιστεύω. (Tο να ταυτιστείς άλλωστε είτε με τα δικά σου, είτε με άλλου τα πιστεύω, θέλει τεράστια προσπάθεια ούτως ή άλλως)
Πιστεύει λοιπόν, (ο Κος Γιώργος) ότι ήταν ένα μεγάλο και πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής του που όμως τελείωσε.
Ούτε ο ίδιος για τον εαυτό του, το πιστεύει, αλλά ούτε και για την Κα Μαρία φυσικά πως κάποιος είναι (ήταν) σκουπίδι.
Αντίθετα, πλήρωσε το τίμημα των επιλόγων του και συνεχίζει (κι αυτός κι αυτή και όλοι οι υπόλοιποι προφανώς).

Γι'αυτό, λοιπόν, θα σας ζητούσε να κλείσει η παρένθεση, και να επιστρέψουμε(-ετε) στους κ.κ. Ευαγγελάτο, Τριανταφυλλοπουλο, Θέμο κ.λ.π. μιά που άλλωστε, αυτοί (και οι πολιτικοί μας) αντικατοπτρίζουν (καταλήγει) τον Νεοέλληνα, (και ολίγο απο νεοελληνική μουσική, όπως Τερζής Βανδή Βίσση κ.α. μελοδραματικά πρόσωπα του χώρου)..

Άλλωστε με αυτούς κι αυτά ασχολείται το πανελλήνιο, κι όχι με τα ποσοστά των χωρισμένων, των μονογονικών οικογενειών, της ανεργίας και της έλλειψης παιδείας!
Είπε ο Ρήγας πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.. Κι ας ήταν προγενέστερος του Εκο...
Καλημέρα σας... (είπε ο Κος Γιώργος)

2:18 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ anpektable

Κύριε anpektable

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το σχόλιό σας, που είναι γραμμένο με μια ευγενική μεν, αλλά κάπως επιθετική διάθεση (μπορεί να κάνω και λάθος).

Εγώ έγραψα για τον Χ Γιώργο και για την Υ Μαρία καταθέτοντας λίγες σκέψεις για το φαινόμενο κι όχι για τα πρόσωπα.
Αυτό έγινε σε απάντηση της εύστοχης, κατά τη γνώμη μου, προτροπής του σχολίου που άφησε η efrosini.
Εσείς αναφέρεστε, από ό,τι καταλαβαίνω, σε κάποιον συγκεκριμένο Γιώργο και μια Μαρία.
Δεν γνωρίζω κάποιον από αυτούς.

Λέτε: ο Κος Γιώργος μου είπε να σας πω οτι το θεωρεί τιμή του να συν-ευρίσκεται παρέα με τους κ.κ. ΕΚΟ, ΤΡΙΦΟ κ.λ.π.
Τι ακριβώς θέλετε να πείτε;
Ποιοί είναι οι ΕΚΟ και οι ΤΡΙΦΟ; Ποιούς εννοείτε;

Τέλος πάντων, κλείνουμε την παρένθεση κι ετοιμάζουμε νέο post.

Πάντως θα ήταν ενδιαφέρον να σας γνώριζα εκ του σύνεγγυς μήπως και μιλούσαμε πιο καθαρά (είπε ο Φιντείας).

Μπράβο, πάντως στον κ. Γιώργο (αχ και να τον ήξερα) που έμεινε τελικά πιστός στα δικά του πιστεύω (σκέφτηκε ο Φιντείας).

Για μελοδραματικά πρόσωπα εδώ δεν γράφουμε (ξανάπε ο Φιντείας).

Σας αναταποδίδω την καλημέρα σας (απάντησε ο Φιντείας).

2:02 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ anpektable

Α, ναι. Επιτρέψτε μου.

Το "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"
είναι του Ανδρέα Κάλβου (θυμήθηκε ο Φιντείας).

2:51 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home