Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Τετάρτη, Απριλίου 11, 2012

Διάβαση η Καινή



"Επειδή έτσι έμαθες απ' τη μαμά σου. Για αυτό λες ότι τα πιστεύεις"

"Όταν μιλάς για ανθρώπινη ψυχή, εσύ αναφέρεσαι σε εγκέφαλο και στο έσχατο επίπεδο φτάνεις ως τον ηλεκτρισμό."

"Επιστήμη και Θεός δεν ταιριάζουν"


Έτσι μου έλεγαν διάφοροι φίλοι επιστήμονες, άθεοι κατά την ομολογία τους, όταν μιλούσαμε για Χριστό και Εκκλησία.

Τις λίγες φορές που προσπάθησα ν' απαντήσω δεν έπεισα κανέναν. Μάλιστα, έλεγα πως ούτε τον εαυτό μου θα έπειθα με τέτοια λόγια που σκέφτηκα να πω, αν δεν ήμουν ήδη πεπεισμένος (απ' τη μαμά μου άραγε;)

Η ύπαρξη του Θεού δεν αποδεικνύεται, διότι ο Θεός δεν ορίζεται. Άρα ίσως να είναι ένα κατασκεύασμα της ανθρώπινης ανάγκης. Το ότι και η ανυπαρξία του είναι επίσης αναπόδεικτη δεν αλλάζει τα πράγματα, διότι μόνο το υπαρκτό επιδέχεται αποδείξεως. Το φιλοσοφικό ζεύγος λογική - αλήθεια παραμένει ζεύγος για κάποιους, ενώ για άλλους δεν συνιστά ζεύγος, αλλά ταύτιση (αλήθεια = λογική). Η πίστη υπόκειται στη βούληση.

Έτσι σαν σκόρπιο σχόλιο θα θυμηθώ ότι κατά την παράδοση της Ορθοδοξίας όσοι απέκτησαν τη Θεοπτία δεν είχαν κατά νου πρωτίστως και αποκλειστικά τον Θεό, αλλά το πρόσωπο του ενσαρκωμένου Ιησού (αυτό αποδεδειγμένο). Μετά όλα έγιναν καθαρά και καινά (αυτό αναπόδεικτο). Ο Ιησούς μίλησε για Θεό (κι αυτό αποδεδειγμένο).

Παραθέτω το στιχηρό του Γεωργίου Ακροπολίτου (13ος αιώνας) που ψάλλεται κατά την περιφορά του Επιταφίου.
Δεν αποδεικνύει τίποτα. Μόνο η ποιητική δύναμη υπάρχει. Δύναμη αναπόδεικτη, αλλά υπαρκτή.
Ο Ιησούς φαίνεται ως ο Μέγας Ξένος. Το πώς ταιριάσαμε Αυτόν τον Ξένο με διάφορες θεωρίες περί της ανωτερότητας της δικής μας ράτσας είναι κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου.

(Ελπίζω ο υπολογιστής των επισκεπτών να υποστηρίζει το πολυτονικό. Αλλιώς η ανάγνωση θα είναι δυσχερής κι εκεί που πάω να παραθέσω ομορφιά θα βγει η ασχήμια των ακατανόητων χαρακτήρων)


Τὸν ἥλιον κρύψαντα τὰς ἰδίας ἀκτῖνας καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ διαῤῥαγὲν τῷ τοῦ Σωτῆρος θανάτῳ ὁ Ἰωσὴφ θεασάμενος, προσῆλθε τῷ Πιλάτῳ καὶ καθικετεύει λέγων·
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ.
Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸν ξένον.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδε ξενίζειν τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ξένους.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλίνῃ.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ἡ μήτηρ ὁρῶσα νεκρωθέντα, ἐβόα·
Ὦ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, εἰ καὶ τὰ σπλάγχνα τιτρώσκομαι καὶ καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορῶσα, ἀλλὰ τῇ σῇ ἀναστάσει θαῤῥοῦσα μεγαλύνω.
Καὶ τούτοις τοίνυν τοῖς λόγοις δυσωπῶν τὸν Πιλᾶτον ὁ εὐσχήμων λαμβάνει τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα, ὃ καὶ φόβῳ ἐν σινδόνι ἐνειλήσας καὶ σμύρνῃ κατέθετο ἐν τάφῳ τὸν παρέχοντα πᾶσι ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος.



Καλή Διάβαση (Πάσχα) σε όλους.

2 Comments:

Blogger JonyG said...

εκπληκτικό κείμενο...ίσως το καλύτερο που έχω διαβάσει ποτέ περί Θεού και πίστης...
"Η πίστη υπόκειται στη βούληση"...πόσο όμορφο...
εγώ απλά θα προσέθετα το ήδη αυτονόητον, ότι δηλαδή είναι και απόλυτα προσωπικό...
για μένα πίστη που πασχίζεις να μεταβιβάσεις, να επηρεάσεις δεν είναι πίστη, αλλά προσυλητισμός...
η αληθινή Πίστη είναι κάθαρση, ηρεμία, ευλογία...
σε ευχαριστώ για το υπέροχο κείμενο (η φανταστική φωτογραφία με το άγαλμα να δακρύζει μήπως ξέρουμε ποιό είναι και πού;)

12:58 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ JonyG

Όντως, προσυλητισμός είναι το να προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να πιστέψουν αυτό που εσύ δεν είσαι σίγουρος αν πιστεύεις, μήπως και τελικά πεισθείς βλέποντάς τους και πιστέψεις.
Ολίγον αστείο έτσι;

Το άγαλμα ονομάζεται Tears of sadness.
Δεν γνωρίζω τον γλύπτη.

9:40 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home