Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006

Η αυτογνωσία στη λαϊκή σοφία εν όψει εκλογών.

Θυμάμαι μια ιστορία που έφτασε σε μένα από στόμα σε στόμα. Προέρχεται από τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Θα μπορούσε να έχει τον τίτλο "Ο Μουσταφάς ο μπεκρής" αν και δεν μου μεταδόθηκε με τίτλο.
Λοιπόν, σε ένα χωριό υπήρχε κάποιος που μεθούσε συχνά. Άνθρωπος που για κάποιους λόγους παρήκμασε. Μια σειρά από συγκυρίες και συμφέροντα, που δεν αναφέρονται στην ιστορία θέλουν τον Μουσταφά τον μπεκρή να γίνεται δήμαρχος. Κάθε φορά που πέθαινε κάποιος και καλούσαν τον δήμαρχο στην κηδεία, εκείνος πήγαινε στον νεκρό και κάτι του ψιθύριζε στο αυτί. Αυτό γινόταν συνεχώς και κάποτε κάποιος τόλμησε να ρωτήσει τον δήμαρχο τι ήταν αυτό που ψιθύριζε στον κάθε νεκρό.
Έδωσε την απάντησή του ο μπεκρής. Σ' όποιον πεθαίνει πάω και του λέω "Εκεί που θα πας μην ξεχάσεις να πεις που κατήντησε αυτός ο κόσμος. Τον μπεκρή τον Μουσταφά τον κάναν δήμαρχο. Εκεί φτάσαμε."
Το σίγουρο είναι ότι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είχε αυτογνωσία.
Όχι όμως μόνον αυτό, νομίζω. Θα πρέπει να είχε και την επίγνωση της βαρύτητας του αξιώματος και των ευθυνών που συνεπάγεται.
Αυτό το τελευταίο είναι ένα μήνυμα για τον κάθε αυτοδιαφημιζόμενο.

7 Comments:

Blogger soc2u said...

Η φήμη. Σας δίνεται από μετριότητες και τη μοιράζεστε με μετριότητες ή με τιποτένιους.
Έγραψε ο μεγάλος Albert Camus.

7:09 μ.μ.  
Blogger An-Lu said...

Σωστόοοοοοο......

3:17 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ soc2u

Τελικά, συμφωνούνε οι μεγάλοι με τους τελευταίους, όπως ο Camus με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας.

Με τους υπόλοιπους τι γίνεται, είναι το ζήτημα

4:48 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ An-Lu

Συμφωνούμε An-Lu.

4:48 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Καλησπέρα σας!

Σ΄ευχαριστούμε γι΄αυτήν τη διδακτική ιστορία!

Είναι ένας παροιμιόμυθος σπάνιας αξίας.

Με αγάπη

Α.

9:14 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos

Αγαπητή Παράγραφε

χαίρομαι που σε ξαναβλέπω δικτυακά.
Χαθήκαμε λιγάκι νομίζω. Φταίω κι εγώ γι' αυτό.
Δουλειές και δουλειές και πάει λέγοντας.

Πάντως σε επισκέπτομαι και πάνω απ' όλα σε σκέφτομαι.

2:15 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Φιντείας said...
@ paragrafos

Αγαπητή Παράγραφε

χαίρομαι που σε ξαναβλέπω δικτυακά.
Χαθήκαμε λιγάκι νομίζω. Φταίω κι εγώ γι' αυτό.
Δουλειές και δουλειές και πάει λέγοντας.
-----------------------------
Αγαπητέ Φιντεία,

η ζωή τρέχει κι εμείς όσο μπορούμε την ακολουθούμε. Μερικές φορές κοιτάμε δεξιά κι αριστερά στο δρόμο. Κάποτε σταματάμε για λίγο. Τυχαίνει τότε να συναντάμε (σπάνια) από τυχη, σπάνιους ανθρώπους. Εν τω μεταξύ η ζωή μας προσπερασε και αρχίζει πάλι το τρεχαλητό. Τώρα όμως με λιγότερο κόπο, επειδή μέσα μας έχουμε κουράγιο από αγαπημένα σπανια πρόσωπα σαν εσένα.

Με πολλή αγάπη

Α.

5:47 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home