Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

Ημερομηνία γεννήσεως

Αυτές τις μέρες έλαβα ένα ωραίο mail από κάποιον φίλο.

Το ανεβάζω κι όσοι ανήκετε στην κατηγορία που λέει θα βρείτε πολλές παιδικές σας αναμνήσεις.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

32 Comments:

Blogger glenn said...

Άστα να πάνε Φιντεία. Κι αν πάμε ακόμη πιο πίσω (πολύ πιο πίσω), υπήρχαν άνθρωποι που μεγάλωσαν λέει υπό κατοχή!!! Και πεινούσανε λέει! Πω πω για σκέψου! Θαύμα, θαύμα!!

Τελικά ο ηλεκτρονικός τύπος και οι φοβικές του αναλύσεις την κάνανε τη ζημία τους.

11:46 π.μ.  
Anonymous rockordie said...

Όσες διαφορές βλέπουμε εμείς τώρα άλλες τόσες βλέπανε και οι γονείς μας, οι γονείς των γονιών μας κ.ο.κ
Έχει περάσει κιόλας μια γενιά μην το ξεχνάμε αυτό.
Δεν είμαστε οι τελευταίοι πιά αλλά οι προ-τελευταίοι και έχουμε να δούμε ακόμα...

4:25 μ.μ.  
Blogger houlia said...

Τα πράγματα δείχνουν ότι δεν υπάρχουν υγιείς εποχές αλλά άνθρωποι. Στο θυμοειδές και το επιθυμητικό τους θα βρούμε τις παλιές αλάνες με τα πεντόβολα και τις ακόμα παλαιότερες μαδάρες, τα κοκκινα μάγουλα, τα ζεστά χαμόγελα, τους ξένοιαστους ενήλικες.............................

Πάνω από ένα υπολογιστή ή σ' ένα μποστάνι, αλλά και σ' όλα τα σκηνικά τού κόσμου! :)
Κι εγώ νοσταλγώ, μα και οι γονείς μου επίσης....

4:53 μ.μ.  
Blogger synas said...

Ανατρίχιασα. Το κείμενο θα μπορούσα να το έχω γράψει κι εγώ, ακριβώς το ίδιο! Θεε μου, τι ευτυχισμένα χρόνια! Και τι απογοήτευση η συνέχεια. Τι κλείσιμο, ο καθένας στο κάστρο του, τι φοβίες, τι… τίποτα. Generation X; Εμείς είμαστε;

4:54 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Φίλε glenn, όταν ανέβαζα το post δεν είχα στο νου μου την τεχνοφοβία.
Δεν καταδικάζουμε την τεχνολογική ανάπτυξη με όλες τις ευεργετικές συνέπειές της.

Προσωπικά επικεντρώθηκα στην απλότητα του τότε σε σχέση με την περιπλοκότητα του τώρα.
Ο τρόμος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ένα απλό τραύμα, στις μέρες μας, από γονείς που τρέμουν μη και πάθει το παιδί τους σηψαιμία σε λίγη ώρα, είναι κάτι που έλλειπε, χωρίς να έχουμε αυξημένες περιπτώσεις σηψαιμίας τότε.
Μόνο σε τέτοια κοιτάμε.

5:08 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ rockordie

Σύμφωνοι. Μάλιστα έχω μια εντύπωση ότι η διαφορά, με την έννοια της αποστάσεως, που θε έχουμε εμείς με τις επόμενες γενεές θα είναι μεγαλύτερη από αυτή που είχαμε με τους γονείς μας.

Θα μπορούσε ο glenn να μιλήσει για γεωμετρική πρόοδο της αλλαγής του τρόπου ζωής; Μου φαίνεται ενδιαφέρον ερώτημα.

5:11 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ houlia

Κι εγώ νοσταλγώ, μα και οι γονείς μου επίσης....
------------------------------

Κάθε φορά που γίνονται αναφορές όπως αυτή που ανέβασα στο post θα πρέπει να μην φτάνουμε στο αφελές συμπέρασμα που λέει ότι "όλα ήταν καλύτερα τότε" κι όπου "τότε" την όποια ανάμνηση.
Όπως είπα, επικεντρώθηκα στην απλότητα ορισμένων πραγμάτων κι όχι στο "κάθε πέρσι και καλύτερα".

5:16 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ synas

Πώς φαίνεται ότι ανήκουμε στην ίδια γενιά synas.
Πραγματικά, όταν το διάβαζα σκέφτηκα αυτό ακριβώς που έγραψες.
"Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ".

5:17 μ.μ.  
Blogger apousia said...

''Δεν είχαμε υπολογιστές,Internet,playstation,όμως είχαμε φίλους!''

Μακριά κι από μένα η τεχνοφοβία,μα πιστεύω πως αυτή η φράση τα λέει όλα..
Σίγουρα η εξιδανίκευση της οποιασδήποτε περιόδου,είναι λάθος,μα το post αναμοχλέυει μνήμες,που με τη σειρά τους,αγγίζουν χορδές ευαίσθητες,και τις κάνουν να γεννούν ήχους,αν όχι ξένους,σίγουρα παράταιρους στα σημερινά ''δικτυωμένα'' δεκάχρονα..
Που και πάλι όμως,ποιος ξέρει,μπορεί το 2030 να στείλουν κάποιο mail,για να περιγράφουν τα όμορφα χρόνια της δικής τους αθωότητας,και να τα αντιπαραβάλλουν με την πλαστκή καθημερινότητα των δικών τους παιδιών..

6:23 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Όπως είπα και πριν δεν πρεσβεύουμε το "κάθε πέρσι και καλύτερα".

Πραγματικά, δεν αποκλείεται το 2030 να υπάρξει ένα άλλο κείμενο που να υμνεί τη δική μας εποχή.

Αυτό που κερδίζει τη δική μου προσοχή, σε ό,τι αφορά την εποχή μας, είναι η αυτοαπασχόληση ως προϊόν του φόβου μη και μας συμβεί κάτι κακό.
Ίσως κάποτε να το αναλύσουμε καλύτερα.

7:50 μ.μ.  
Blogger Tolisbak said...

"...η αυτοαπασχόληση ως προϊόν του φόβου μη και μας συμβεί κάτι κακό"

Πολύ ενδιαφέρον. Αυτό πρέπει να το αναλύσεις καλύτερα.

Στο θέμα μας όμως.
Γνωρίζετε εαν τα παιδιά του σήμερα είναι πιο δυστυχισμένα από τα παιδιά 20 χρόνια πριν; Θεωρείτε απίθανο να είναι εξ ίσου ευχαριστημένα;

Αυτό που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο δεν είναι η "μακριά γαΙδούρα" και "ο πετροπόλεμος", αλλά η ομαδικότητα. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, μπορεί κανείς να διασκεδάσει με τους φίλους του παίζοντας στο playstation εξ ίσου όπως θα διασκέδαζε παίζοντας στην αλάνα.

Το "μάθαμε και ωριμάσαμε" που το βλέπετε; Εγώ βλέπω πολλούς άντρες περί τα 30 με τα μυαλά εκτός του κεφαλιού, με τον παλιμπαιδισμό, τα απωθημένα, την ευθυνοφοβία και τη μαλακία και την αποπολιτικοποίηση να κυριαρχούν.

Τα περί μπάνιου χωρίς αντηλιακό κλπ, να είστε σίγουροι πως θα οδηγήσουν αργότερα σε διάφορες ασθένειες. Μπερδεύετε την άγνοια με την ξεγνοιασιά.

Η κάθε γεννιά θα κριθεί από το έργο που θα κληροδοτήσει. Οι γονείς μας, μας υπονόμευσαν. Να δούμε τι θα κάνουμε και εμείς....

11:55 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Γεωμετρική πρόοδος; Μπα. Πήραν τα πάνω τους οι τηλεπικοινωνίες και οι υπολογιστές. Και άλλα πολλά βέβαια, αλλά ο πολύς κόσμος αυτά τα δύο βλέπει κυρίως.

Εποχή με πραγματικές αλλαγές που συντάραξαν τον κόσμο ήταν από 1910 - 1940. Εκεί ναι, βγάζω το καπέλο μου.

Όσο υπερβολικό κι αν φανεί, στο σήμερα με πνίγει η ανία. Τα ίδια και τα ίδια με άλλα ονόματα, άντε με λίγη πρόοδο όσο πατά η γάτα.

12:02 π.μ.  
Anonymous costoleole said...

Έχω μια απορία, δεν ξέρω αν είναι λογική ή υπερβολική...

Το περιστατικό του Άλεξ μπορεί να οφείλεται στο σύγχρονο τρόπο ανατροφής ή διαφορετικά θα γινόταν κάτι παρόμοιο σε παλιότερες εποχές???

3:47 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Tolisbak

Η παρατήρηση περί ομαδικότητας είναι πολύ εύστοχη.

Η ομαδικότητα έχει μια διαχρονική ισχύ και πανανθρώπινο χαρακτήρα. Υπάρχουσας της ομαδικότητας πραγματικά δεν θα θεωρούσα την αλλαγή των παιχνιδιών ως κάτι υποχρεωτικά αλλοτριωτικό.

10:41 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Θα μιλάς μάλλον για αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο.
Σήμερα αναμασάμε τα παλιά.
Αρκεί να βάλουμε το πρόθεμα "νεο-" και να ακολουθεί κάτι που παλιά συντάραξε τον κόσμο κι έχουμε την πληθώρα των απόψεων του σήμερα.

10:47 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ costoleole
Η παιδική κοινωνία είναι κάποιες φορές σκληρή, σε ότι αφορά τους τρόπους συμπεριφοράς. Μιλάμε όμως κυρίως για το ότι μπορεί να πληγωθεί ψυχικά ένα παιδί λόγω της συμπεριφοράς των άλλων απέναντί του.
Για καταστάσεις παρόμοιες με το περιστατικό του Άλεξ δεν μπορώ να πω εύκολα.
Είναι και για μένα άξιο απορίας.

10:52 π.μ.  
Blogger paragrafos said...

Καλημέρα Φιντεία μου!!!

Αν γεννηθήκα πολύ πριν το 1985, ελάχιστα από αυτά poy γράφεις, στο όμορφο ποστ, έζησα.

Τώρα ξέρω ότι έχασα αρκετά. Την ίδια στιγμή όμως συνειδητοποιώ γιατί με εκείνες τις γενιές επικοινωνώ καλύτερα.

Σ΄ ευχαριστώ

με αγάπη

Παράγραφος

9:49 π.μ.  
Blogger Finteias said...

Παράγραφε!

Χαίρομαι που σε "ξαναβλέπω"!

Ελπίζω να έλαβες την απάντηση που σου έστειλα με mail για το θέμα που με ρώτησες.

Εσύ μπορείς να επικοινωνείς με πληθώρα ανθρώπων, όπως έχουμε όλοι διαπιστώσει τον τελευταίο καιρό.

Καλημέρα!

9:59 π.μ.  
Blogger anke said...

ενα ασχετο με το θεμα σχολιο.

Αγαπητέ Φιντεια θέλω να σ ευχαριστήσω και προσωπικά για τις πληροφορίες που έστειλες μέσω της παραγράφου σε μένα. Σου εύχομαι να έχεις πάντα την διάθεση και την δύναμη να βοηθάς τους ανθρώπους με οποιοδήποτε τρόπο μπορείς και να είσαι γερός και χαρούμενος.

με απέραντη ευγνωμοσύνη
Άννα

10:18 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ anke

Άννα καλώς ήλθες.
Ελπίζω να σε βοήθησαν κάπως οι πληροφορίες, αν και ήταν εξαιρετικά λίγες σχετικά με το θέμα.

Ελπίζω αν κάτι χρειαστείς να σε βοηθήσω καλύτερα στο μέλλον.

10:05 π.μ.  
Anonymous efrosini said...

Κι εγώ γεννήθηκα πριν το '85 αν και δεν έζησα ακριβώς έτσι γιατι μεγάλωσα σε πόλεις, πραγματικά μ' άρεσε αυτό που διάβασα. Είναι γεγονος ότι τα τωρινά παιδιά είναι περισσότερο εσωστρεφή και μοναχικά χωρίς καν να επιζητούν την ομαδικότητα. Οπου υπάρχει play station όλα ξεχνιόνται! Αλάνες? Πούντες? Ολες κτίστηκαν? Τα σημερινά παιδιά ή γενικότερα οι σημερινοί νέοι δεν νιώθουν δυστυχισμένοι, δεν νιώθουν ότι έχουν χασει κάτι, όπως είπα και στο "ερώτημα" οι αξίες άλλαξαν, τα "θέλω" άλλαξαν, οι σχέσεις άλλαξαν. "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ???"

2:42 μ.μ.  
Blogger synas said...

Εγώ σε πόλη τά 'ζησα όλ' αυτά. Στο δρόμο. Νέα Σμύρνη. Τώρα όχι να παίξεις, ούτε με τ' αυτοκίνητο δεν χωράς να περάσεις μέσα απ' τ' άλλα, τα παρκαρισμένα. Και τον ήλιο δεν τον βλέπεις από το δρόμο. Πολυκατοικίες δεξιά-αριστερά κολλημένες η μία δίπλα στην άλλη, πού να περάσει το φως;

4:11 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ synas
Ένας λόγος παραπάνω για σένα synas να νιώθεις περισσότερο έντονη τη διαφορά.

5:49 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Ούτε αλάνες, ούτε αλάνια κι ο άνθρωπος κάπου ψάχνεται.

5:50 μ.μ.  
Blogger Princess said...

Εχει περασει κι απο μενα αυτο το κειμενο καποιες βδομαδες πριν... Και μου γεννηθηκε η απορια: τις συνθηκες που μεγαλωνουν τα παιδια σημερα ποιος τις διαμορφωσε;

11:14 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Princess

Θέλεις να πεις ότι συνέβαλλαν κι αυτοί που έζησαν στις συνθήκες που περιγράφει το κείμενο.
Έξυπνη παρατήρηση.

11:54 π.μ.  
Anonymous efrosini said...

Τις πιο πολλές φορές δεν εκτιμάς αυτό που έχεις. Ολες αυτές οι καταστάσεις που περιγράφηκαν και αντιπροσωπεύουν Ελλάδα '60-'70 συνδέθηκαν με πολλά κοινωνικά-πολιτικά-οικονομικά γεγονότα. Οι Ελληνες ήθελαν να ξεχάσουν, ήθελαν να ξορκίσουν την εικόνα της "ψωροκώσταινας", του ελληνα μετανάστη, της φτωχολογιάς, να γίνουν πολίτες δυτικών κοινωνιών, όλα λοιπόν στον κάλαθο των αναμνήσεων. Κάποιοι "μεγάλοι" πήραν αποφάσεις που τελικά έσπρωξαν την Ελλάδα σε μία ταχύτατη αλλαγή, οι περισσότεροι θαμπωθήκαμε απο τις ανέσεις και όλα τα οικόπεδα και τα μικρά σπιτάκια δώθηκαν με αντιπαροχή για να χει κάθε παιδί το δικό του διαμέρισμα. Μια ολόκληρη χώρα δώθηκε με αντιπαροχή για ένα πολυτελές διαμερισμα με τζάκι και πυλωτή. Πολλά πράγματα τα κάνουμε κάθε μέρα χωρίς να τα συνειδητοποιούμε, απλά αφήνουμε το ποτάμι να μας παρασύρει, ποιός κάθεται πια να αντιταχθεί? Και ποιο το ώφελος? Αφού στο τέλος όλοι υποτάσσονται!

9:31 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Ειδικά το θέμα των αντιπαροχών ήταν αυτό που οδήγησε στη δημιουργία τόσων πολυκατικοιών αντί ενός σπιτιού με αυλή.
Το ποτάμι που λες ήταν τελικά δυνατό.

10:40 μ.μ.  
Blogger kapetank said...

καλυτερα τωρα με χβοχ computer kαι Ιντερνετ μακρια απο προκαταλήψεις και απο χαζες αντιληψεις- υποψην οτι ειμαι του 73-τωρα εχουν ανοιξει τα ματια ολων ειδικα στην μουσικη ειχαμε αποκλιση χρονων Ελλαδας-Ευρωπης ποια ηταν δηλαδη τα ερεθεισματα μας το Μουσικόραμα?πολυ καλύτερα τωρα απο ολες τις αποψεις για τα παιδεια και αν θέλουν να παιξουν μπορουν να γραφτουν σε καμιά ομάδα ή κολυμβητηριο κλπ τα σημερινα παιδειά ειναι πολυ πιο έξυπνα απο εμάς

11:02 π.μ.  
Blogger paragrafos said...

Φιντείας said...
Παράγραφε!

Χαίρομαι που σε "ξαναβλέπω"!

Ελπίζω να έλαβες την απάντηση που σου έστειλα με mail για το θέμα που με ρώτησες.

Εσύ μπορείς να επικοινωνείς με πληθώρα ανθρώπων, όπως έχουμε όλοι διαπιστώσει τον τελευταίο καιρό.

Καλημέρα!
-----------------------

Μα, δεν έλαβες τις ευχαριστίες μου;;;;;;;;

Αμέσως σου τις έσειλα!

Με αγάπη

Παράγραφος

5:28 μ.μ.  
Blogger domino said...

αχ, ωραία χρόνια...τι μου θύμισεις τώρα, να σαι καλά

11:02 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ domino

Να 'σαι καλά κι εσύ Domino.

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.

3:16 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home