Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

Η κυρία Μ.

Το post της φίλης Παραγράφου με τίτλο Never give up μου έφερε στο μυαλό την κυρία Μ. η οποία πάσχει από μια βαριά νόσο του νευρικού συστήματος. Για την κυρία Μ. πολλές σκέψεις έκαναν όσοι την γνώρισαν στην κατάσταση που βρίσκεται. Είναι ένας άνθρωπος που πολύ θαυμασμό προκαλεί, πολύ αγάπη δέχεται και δίνει, πολλούς προβληματισμούς για εμάς τους υπόλοιπους εγείρει.
Η κυρία Μ. πάσχει από τη νόσο του κινητικού νευρώνα, μια νόσο που προσβάλει το νευρικό σύστημα και σταδιακά καταργεί την κινητική λειτουργία. Η συγκεκριμένη ασθενής μπορεί να προβεί σε μικρές κινήσεις των δακτύλων άνω και κάτω άκρων. Αναπνέει με μηχανική υποστήριξη, ενώ δέχεται τα πιο πρόσφατα φάρμακα για τη νόσο από την οποία πάσχει.
Η νοσηλεία της είναι μακρά. Λες και δίνεται ένα στοίχημα με τον χρόνο, με την αρρώστεια, με τη ζωή. Μια προσπάθεια της ιατρικής να αναχαιτίσει την ανελέητη δύναμη της νόσου κι από την άλλη ένα παράδειγμα ενός ανθρώπου που μόνο την εντύπωση προκαλεί σ' αυτούς που τη γνωρίζουν.
Είναι ενδιαφέρον ότι κάθε φορά που οι γιατροί βγαίνουν από τον θάλαμο που νοσηλεύεται οι συζητήσεις δεν αφορούν μόνον την νόσο και τις προσπάθειες θεραπείας, αλλά την ίδια, την ψυχή της, τον άνθρωπο στο σύνολό του.
Την κυρία Μ.
Τον αγώνα της.
Την αισιοδοξία της.

Κάποιες φορές μπαίνοντας στο θάλαμό της τη ρωτούσα μηχανικά: "Τί κάνετε;" Σκεφτόμουν μέσα μου: "Μα τι ρωτάω Θεέ μου;"
Στην ερώτησή μου έπαιρνα πάντα μια και την ίδια απάντηση: "Καλά!"
Ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της, ένα βλέμμα που προσέχει τον άνθρωπο που μπαίνει να την επισκεφθεί, μια χαρά όπως θα υποδεχόταν κάποιον επισκέπτη στο σαλόνι του σπιτιού της σε μια γιορτή.
Βγαίνοντας είναι δύσκολο για κάποιον να μην σκεφθεί τη μικρότητα που διακατέχει όλους εμάς τους..."φυσιολογικούς". Όταν ακούς αυτό το "Καλά" από το στόμα της κυρίας Μ. δεν μπορείς να μην αισθανθείς την καθημερινή αχαριστία που μας φυλακίζει όταν τα βάζουμε με την τύχη μας, με τη ζωή μας για μικροπράγματα.

Η κυρία Μ. ήταν ένα εξαιρετικά δραστήριο άτομο προ της εισβολής της νόσου. Εκπολιτιστικοί σύλλογοι, εθνικά θέματα, εκδηλώσεις δεν την άφηναν να κοιμηθεί και ταυτοχρόνως...σύζυγος και μητέρα.

Πώς αυτός ο δρομέας της ζωής γίνεται να καθηλωθεί κοιτώντας μόνο τα όσα συμβαίνουν σ' ένα δωμάτιο;
Η κυρία Μ. απαντά σ' αυτό το ερώτημα με το χαμόγελο και το "καλά".
Ο δρομέας του πολιτισμού είναι τώρα ένας δρομέας της ψυχής σ' έναν μαραθώνιο χωρίς επευφημούντες, χωρίς τρόπαια. Ένας καθαρός αγώνας με έπαθλο την αξιοπρέπεια κι ένα μήνυμα προς όλους τους υπόλοιπους για όλα τα πράγματα της ζωής που πολλές φορές δεν εκτιμούνται από αυτούς που συνήθισαν να τα έχουν.

Φόρος τιμής για την κυρία Μ. δύσκολα θα βρεθεί επάξιος. Αυτό το χαμόγελο αποτρέπει κάθε συναίσθημα λύπης προς αυτήν. Εμείς είμαστε για λύπη, που έχουμε τέσσερα μέλη με φυσιολογική κινητικότητα και δεν λέμε εκείνο το υπέροχο "καλά" της κυρίας Μ.
Ό,τι και να κάνει το σώμα, η ψυχή της κυρίας Μ. είναι πάντα όρθια, στητή και καμαρωτή.

18 Comments:

Blogger Άσχετος said...

Γεια σου Φιντεία. Το email μου πιστεύω το πήρες, να κανονίσουμε να βρεθούμε από την ερχόμενη εβδομάδα. Είπες λοιπόν:

Η κυρία Μ. ήταν ένα εξαιρετικά δραστήριο άτομο προ της εισβολής της νόσου. Εκπολιτιστικοί σύλλογοι, εθνικά θέματα, εκδηλώσεις δεν την άφηναν να κοιμηθεί και ταυτοχρόνως...σύζυγος και μητέρα.

Πώς αυτός ο δρομέας της ζωής γίνεται να καθηλωθεί κοιτώντας μόνο τα όσα συμβαίνουν σ' ένα δωμάτιο;'

Ξέρεις κάτι; Συνήθως, όταν ακούω για τέτοια υπερδραστήρια άτομα, λέω από μέσα μου: 'κατάλαβα...'
Η γνώμη που έχω σχηματίσει για αυτούς τους τύπους ανθρώπων είναι πως συνήθως αναλώνονται σε τόσες πολλές προσπάθειες γιατί προσπαθούν να καλύψουν το κενό που αισθάνονται μέσα τους. Μην με παρεξηγείς, αλλά έχω δει πάρα πολλούς ανθρώπους, που παινεύονται κι όλας ότι δεν τους φτάνει το 24ωρο, ότι η ζωή τους είναι ΤΟΣΟ γεμάτη, αλλά εσύ να καταλαβαίνεις ότι δεν ΑΝΤΕΧΟΥΝ να μείνουν μία μέρα στο σπίτι τους με την οικογένεια τους. Και να τους βλέπεις στις περιόδους διακοπών, που τα πράγματα χαλαρώνουν, να βιώνουν τις μεγαλύτερες εντάσεις στη ζωή τους, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο.
Βέβαια, σε κάθε κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, και σε αυτή την κατηγορία πρέπει να ανήκει η κυρία. Οι εξαιρέσεις, όπου όλη αυτή η υπερδραστηριότητα να είναι αποτέλεσμα ευαίσθητης ψυχής αλλά ταυτόχρονα και δυναμικής και όχι ψυχής που ψάχνει να σκοτώσει τον χρόνο της. Οπότε, λογικό μου ακούγεται, μια τέτοια ψυχή να ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα σε τέτοια σκαμπανεβάσματα της ζωής. Αυτή κυρία ήταν μαθημένη να παλεύει και όχι να κρύβεται πίσω από ένα life style πολυάσχολης, γκλαμουράτης υπέρ-έντονης ζωής, προσπαθώντας να καλύψει τα κενά της.

2:59 μ.μ.  
Blogger apousia said...

Σ'ευχαριστώ για τούτο το μάθημα ζωής Φιντεία!
Διαβάζοντας το συγκλονιστικό αυτό post,κοίταξα τα τέσσερα μέλη μου,με τη φυσιολογική τους κινητικότητα,και ταυτόχρονα με οδύνη διαπίστωσα την ψυχική μου ''αναπηρία''.
Μια αναπηρία,που με κάνει να θεωρώ δεδομένο αυτό το οποίο έχω,και λείπει στην κυρία Μ.
Και να με κάνει και σίγουρη πως θα το έχω κι αύριο..
Και το όποιο ''ταρακούνημα'' πήρα αυτή τη στιγμή,σίγουρα αύριο-μεθαύριο,θα έρθει η ανάπηρη ψυχή μου,να το στείλει στο πυρ το εξώτερο..

Εξ ονόματος αυτών που όχι μόνο δεν τερματίζουν,μα ούτε καν συμμετέχουν στο μαραθώνιο της ζωής...
Εξ ονόματος όσων κλείνονται ερμητικά και περιχαρακωμένα στον πόνο τους,όπως αυτοί τον ορίζουν..
Εξ ονόματος όσων έκαναν την ενδοσκόπηση και τον εσωτερικό εγκλεισμό,τρόπο ζωής..

Εξ ονόματος όλων αυτών,
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΥΡΙΑ Μ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑ Μ.

Γεια σου Φιντεία..

5:00 μ.μ.  
Blogger Τακης said...

Φιντεία, γειά σου και πάλι.

Πολύ συγκινητικό το γραπτό σου... Είναι πραγματικά συγκλονιστική η εμπειρία του να συναντάς έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας και να συνειδητοποιείς πως ο οίκτος που νίωθεις σχεδόν αυτόματα, δεν είναι παρά ένα φτηνό αίσθημα που προσβάλει τον συνάνθρωπό σου... Χρειάζετε μόνο να μιλήσεις μαζί του για δυό λεπτά και θα καταλάβεις πως ο δικός του πνευματικός πλούτος κάνει τον δικό σου να φαντάζει με κόκκο άμμου...

Το σχόλιο του φίλου Άσχετου, είναι πράγματι εύστοχο: Όλοι έχουμε γνωρίσει κόσμο που είναι θύματα των ψυχαναγκασμών τους, φοβούμενοι πως αν σταματήσουν την "υπερκινητικότητα" τους θα αναγκαστούν να δούν κατάματα το πόσο άδεια είναι η ζωή τους...

Σε χαιρετώ!

8:51 π.μ.  
Blogger soc2u said...

Συγκινητικά τα σχόλια. Ένα μάθημα αξιοπρέπειας από κάποιον που ξέρει πολυ καλά ότι είναι πια ένα "πειραματόζωο".Κάτι τέτοια συμβαίνουν και μας βάζουν τον προβληματισμό περί εκούσιας ευθανασίας.

8:49 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ άσχετος

Φίλε Γιώργο έχεις απόλυτο δίκιο για τα διάφορα πολυάσχολα άτομα, που κατ' ουσίαν δεν αντέχουν την ίδια τους την ύπαρξη. Το ζήτημα μ' έχει προβληματίσει πολύ κι εμένα, χρόνια τώρα και κατέληξα σ' αυτά που γράφεις.
Η συγκεκριμένη κυρία πέρασε μέσα από το φίλτρο των δικών μου συμπερασμάτων και δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία. Υπάρχουν κι άλλα που γνωρίζω για την συγκεκριμένη κυρία και δεν χωράνε στο post.
Άλλωστε ένα χαρακτηριστικό των "πολυάσχολων" είναι το ότι δεν αντέχουν την αρρώστια και φυσικά έχουν μεγάλο φόβο θανάτου. Η αρρώστια υποχρεώνει τον άνθρωπο να βρεθεί μόνος με τον εαυτό του κι αυτό είναι ένα πολύ καλό κριτήριο για τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του.

Όταν θα βρεθούμε θα συζητήσουμε κι αυτό το θέμα.
Καλημέρα.

11:40 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Φίλη Απουσία
Μετά μια καλή ενδοσκόπηση που μας υποχερώνει η επαφή με τέτοιους ανθρώπους, νομίζω ότι αν η διαδικασία εσωτερικού ψαξίματος γίνει όπως πρέπει, τότε το αποτέλεσμα θα είναι αισιόδοξο.
Τότε, όχι μόνον η δική μας ενδοσκόπηση, αλλά και η ασθένεια των άλλων αποκτά ένα υψηλό νόημα για τους ανθρώπους.

11:43 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Τάκης

Τάκη, ήθελα να επικεντρωθώ ακριβώς στο θέμα του οίκτου. Ότι δηλαδή, είναι κάτι φτηνό που προσβάλει τον συνάνθρωπό σου, όπως λες.
Κάποιες φορές ο οίκτος γίνεται μια έμμεση προβολή της δικής μας "καλής" κατάστασης. Εγώ ο ανώτερος οικτίρω τον κατώτερο.
Για το σχόλιο του φίλου άσχετου, απαντήσαμε κι οι δύο τα ίδια πράγματα.

Καλημέρα

11:57 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ soc2u

Και πάλι εσύ ξέρεις για ποιά μιλάμε.
Αυτό το μάθημα αξιοπρέπειας είναι κάτι που θα μας μείνει.

Γειά σου soc.

12:01 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Μακάρι να γίνει καλά η κυρία Μ. Τίποτε άλλο δεν μπορώ να πω και να μη θεωρηθεί κενός λόγος. Δεν ξέρω τι να πω σε τέτοιες περιπτώσεις. Νάσαι καλά Φιντεία, γερός, δυνατός και να προσφέρεις. Νοιώθω καλύτερα που υπάρχεις.

11:49 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Είπες πολλά.

Γειά χαρά

12:22 π.μ.  
Blogger An-Lu said...

Το χαμόγελο είναι η μόνη δύναμη της φύσης που αυτοανατροφοδοτείται...

10:57 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ An-Lu

Εύστοχο!

4:25 μ.μ.  
Blogger Artanis said...

Η ιστορία της κυρίας Μ. είναι συγκλονιστική. Και πιο συγκλονιστική είναι η αξιοπρέπειά της.
Εύχομαι να γίνει καλά και να συνεχίσει να δίνει μαθήματα ζωής.
Έχοντας μεγαλώσει κοντά σε ανάπηρο άνθρωπο ξέρω ότι οίκτο λαμβάνει μόνο όποιος τον επιζητά.
Και πολλές φορές, δεν χρειάζεται να είσαι ανάπηρος ή άρρωστος για να τον ζητήσεις από τους άλλους.
Καλό απόγευμα, my doctor!

4:30 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Artanis

Artanis, είναι πολύ καλή η παρατήρησή σου για το ότι τον οίκτο τον ζητάνε και οι κατ' επίφασιν υγιείς.
Τελικά η αξιοπρέπεια θα πρέπει να είναι κάτι που κατοικεί πέραν των συνθηκών στις οποίες ζούμε, της κατάστασής μας και εν γένει της τύχης μας.

Καλό απόγευμα.

4:39 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Αγαπημένε μου Φιντεία,

Ο εγωισμός μου ποτέ δεν με άφησε να δω καθαρά και νηφάλια τις δυσκολίες ενός ενήλικα με νευρολογικά και άλλα προβλήματα. Δεν είχα, βεβαίως, τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο: η κόρη μου νοσηλεύεται σε παιδονευρολογικά τμήματα. Αναγκαστικά ήλθα σε επαφή με πάσχοντα παιδιά.

Το παιδί που υποφέρει δεν ξέρει τι του συνέβη, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί όλα τα άλλα παιδιά τώρα παίζουν στο πάρκο ή κολυμπούν στη θάλασσα ενώ εκείνο έχει καθηλωθεί σε ένα κρεβάτι ή σε μια πολυθρόνα δίπλα από το οξυγόνο και με χέρια δεμένα με επιδέσμους που κρύβουν "ανοιχτές φλέβες".

Ως μάνα ζούσα και το δράμα άλλων γονιών. Συχνά, πολύ συχνά, συνέβαινε να γνωρίζουμε παιδάκια σε αθλία κατάσταση - κάποια μάλιστα έφυγαν...

Όντας πνιγμένη στη δική μου αγωνία και βουτηγμένη κυριολεκτικά στην απελπισία επί δυομισι χρόνια, ελλείψει διεξόδου, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και ενήλικες σε αυτήν την κατάσταση.

Το ανακάλυψα πριν έξι μήνες, όταν άρχισα να δραστηριοποιούμαι σε μια εθελοντική ομάδα. Γνώρισα ανθρωπους που ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ γιατί ντρέπονται να δουν την ηθική μας αναπηρία, την αδιαφορία μας...

-------


Αγαπημένε μου φίλε Φιντεία,

μακάρι έστω κι ένα μικρό ποσοστό γιατρών και ιδίως νευρολόγων να πάρει κάτι απο την δική σου ευαισθησία και τη δική σου ανθρωπιά.

Με ευγνωμοσύνη και αγάπη

Παράγραφος

10:12 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos
Μην ξεχνάς ότι από εσένα κινήθηκα για να γράψω αυτό το κείμενο!

Φιντείας

10:39 μ.μ.  
Anonymous efrosini said...

Εχω τη χαρά να είμαι η γιατρός που παρακολουθώ εδώ και δύο χρόνια την κυρία Μ. Οσα και να γραφτούν είναι λίγα. Δεν πρόκειται να γίνει "καλά" όπως οι περισσότεροι ενοούμε και το ξέρει. Συνεχίζει και μας δίνει μαθήματα αξιοπρέπειας και δύναμης. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τίποτα, δεν ρώτησε ποτέ "γιατί?", κάθε μέρα με το χαμόγελο θα σχολιάσει τη μπλούζα που φοράω ή το χτένισμα των μαλλιών μου και θα μου θυμίσει ότι όποτε χρειαστώ βοήθεια με τα παιδιά μου να τα πάω σπίτι της. Δίπλα της η επίσης αξιοθαύμαστη κόρη της 32 χρονών, άφησε τη δουλειά της όταν η μητέρα της αρρώστησε και κυρίως άφησε την προσωπική της ζωή. "Ολα τα άλλα μπορούν να περιμένουν". Αγωνίζονται οι δυό τους ενάντια σε όλα, χαμογελαστές, δυνατές, πόσες φορές μου πρόσφεραν μια τεράστια "αγκαλιά" εμένα που είμαι η γιατρός της, εμένα που στέκομαι στα πόδια μου, ήταν οι πρώτες που μου ευχήθηκαν για τα γεννέθλειά μου, είναι οι μόνες που πιστεύουν πιο πολύ απο κάθε άλλον σε μένα, είναι αυτές που μου κράτησαν τα παιδιά μου όταν πρόσφατα έπρεπε να μείνω στο νοσοκομείο για μια έγκυο που παρουσίασε αιμορραγία στον εγκέφαλο. Προχθές με χαρά μου είπαν ότι το πανευρωπαϊκό δικαστήριο όπου είχαν καταφύγει για κάποιο εθνικό θέμα της Θράκης τις δικαίωσε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις την κυρία Μ., για μένα είναι η οικογένειά μου!

12:50 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini και τους υπόλοιπους

Αυτό το σχόλιο είναι το πραγματικό post.
Εγώ θα έπρεπε να είμαι ο σχολιαστής κι η συγκεκριμένη σχολιάστρια αυτή που περιγράφει πραγματικά τα πράγματα.

H efrosini γνωρίζει αυτή την κατάσταση καλύτερα από όλους.

11:06 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home