Φιντείας

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας... Carry coals to Newcastle...

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

Αυτοαπασχόληση

Θα έλεγα ότι η αυτοαπασχόληση είναι ο ίδιον του σημερινού ανθρώπου και μάλιστα του δυτικού ανθρώπου. Δεν αναφέρομαι σε μια έννοια αυτοενδοσκόπησης ή διαδικασίας αυτογνωσίας, ούτε σ' αυτό που λέμε ένστικτο επιβίωσης.
Μιλάω για εκείνη την κατάσταση στην οποία κάτω από την ηγεμονία ενός αδιόρατου πολλές φορές φόβου, ο άνθρωπος ασχολείται με τον εαυτό του με κίνητρο την προστασία του από διαφόρους κινδύνους, υπαρκτούς ή ανύπαρκτους. Όπως κάποτε ο Σαμαράκης έγραψε ότι «Ποτέ οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές των ανθρώπων τόσο μακριά» έτσι και σήμερα θα έλεγα ότι ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε καλύτερα μέσα επιβίωσης και ποτέ δεν ανησυχούσε περισσότερο για την ίδια του την ύπαρξη από όσο σήμερα.
Φαίνεται ότι όσο περισσότερο ασχολούμαστε με μέσα προστασίας, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε απροστάτευτοι.
Στο προηγούμενο post έγινε μια μικρή συζήτηση με αφορμή μια αναφορά σε παλαιότερη εποχή. Δεν επικεντρώνομαι στην διαφορά που υπάρχει στα τεχνολογικά επιτεύγματα του τότε και του τώρα, αλλά στο ότι φόβος μη και κάτι κακό μας συμβεί ήταν πολύ μικρότερος τότε από όσο τώρα.
Ο σημερινός άνθρωπος ανησυχεί. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που διαβάζουν με αδηφαγία εκλαϊκευμένα κείμενα ιατρικής κι ενισχύουν τους φόβους τους για την πιθανότητα να πάθουν οι ίδιοι ή οι δικοί τους άνθρωποι αυτά που διάβασαν. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τα δελτία των ειδήσεων που είναι γεμάτα από την δυσάρεστη πλευρά της ζωής. Το συμπέρασμα; Μην εμπιστεύεσαι κανέναν, να φοβάσαι και να προστατεύεσαι.
Φόβος της ασθένειας, φόβος εξαπάτησης, φόβος αποτυχίας, παντού φόβος.

Υποθέτω ότι η μεγάλη απασχόληση με τρόπους προστασίας μας κάνει να νιώθουμε περισσότερο ανασφαλείς. Γινόμαστε επιστήμονες της προστασίας και διαπιστώνουμε ότι η επιστήμη συνεχώς εξελίσσεται άρα και τα μέσα προστασίας μπορούν να γίνονται όλο και αποτελεσματικότερα και ζούμε με την ιδέα του ότι μπορούμε και πρέπει να είμαστε ασφαλέστεροι. Όσο περισσότερο νοιαζόμαστε για την προστασία μας, τόσο διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε επαρκώς προστατευμένοι.
Η πλήρης έλλειψη αξιόπιστων συλλογικών οραμάτων μας κάνει όλους να είμαστε κλεισμένοι στην ατομική μας ύπαρξη. Η αυτοαπασχόληση ακολουθεί ως άμεση συνέπεια.
Κάποτε ο άνθρωπος μπορούσε να αφεθεί σε κάτι. Σε μια ιδέα, στον Θεό, στον συνάνθρωπο. Σήμερα το έμβλημα ζωής είναι το να μη γίνουμε θύματα κάποιου άλλου και στο τέλος γινόμαστε θύματα του εαυτού μας. Δεν αποφεύγουμε την θυματοποίηση, μόνο ο δήμιος αλλάζει.
Το κόστος βρίσκεται στην κοινωνικότητα, που είναι από τα λίγα αξιώματα που μπορούμε να δεχθούμε για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Κάθε διαταραχή στην κοινωνικότητα, θα φέρει μαζί της κι άλλες. Όσοι διαβάσατε το γνωστό έργο του Ντοστογιέφσκυ "Έγκλημα και τιμωρία" θα θυμόσαστε το όνειρο του κεντρικού ήρωα Ρασκόλνικοφ, που γίνεται και η αιτία λύτρωσής του. Σε μια πολιτεία οι άνθρωποι είχαν προσβληθεί από μια ασθένεια η οποία οδηγούσε τον καθένα να πιστεύει ακράδαντα στον εαυτό του και μόνο, με τελικό αποτέλεσμα την πλήρη διάσπαση της κοινωνίας και τον κάθε άνθρωπο πλημμυρισμένο από φόβο.

Το σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που ο άνθρωπος διαλέγει μια συμπεριφορά κάτι αγαπάει σ' αυτήν. Ακόμα και στην περίπτωση της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Δεν είναι ανέφικτη μια ανάλυση για το τι είναι αυτό που κερδίζει την αγάπη, αλλά είναι περισσότερο δύσκολη από όσο ενδεχομένως να φαίνεται. Ο άνθρωπος έχει πολύ αποτελεσματικές άμυνες. Η διαδικασία αλλαγής εμπεριέχει έναν πόλεμο μ' αυτές τις άμυνες που κάποιες φορές "προστατεύουν" τον άνθρωπο από το ίδιο του το όφελος, όταν το τελευταίο απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας.

21 Comments:

Blogger apousia said...

Έχουμε φτάσει σε σημείο πράγματι αυτές τις ''άμυνες'' να τις αγαπάμε,κι έτσι καθίσταται πολύ δύσκολο να έρθουμε σε ρήξη,σε πόλεμο μαζί τους.
Κι έτσι,παραίτηση,εσωτερικός εγκλεισμός,μοναχικότητα,έχουν γίνει η ταυτότητα πολλών σημερινών ανθρώπων..

Δεν θυμάμαι πού το είχα δει,

''ο μεγαλύτερος φόβος μου,είναι ο φόβος''

Γεια σου Φιντεία!

2:22 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ apousia

Ούτε εγώ το θυμάμαι από κάπου.

Συμφωνώ.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ο φόβος.

5:32 μ.μ.  
Blogger paragrafos said...

Τις προάλλες μιλούσα με μια καλή ψυχή που της έτυχε κάτι Δύσκολο στη ζωή: το παιδάκι της γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση...

Με κοίταξε στα μάτια: "τόσα χρόνια και δεν έχω πειράξει ούτε μύγα..., γιατί μου το έκανε εμένα αυτό ο Θεός;"

Αν και με το Θεό δεν έχω πολλά σούρτα φέρτα, της είπα: "δες το από την πλευρά τού παιδιού. Κοίταξε την τύχη του: παρ΄ όλη τη δυσκολία του η ζωή επέλεγε για κείνο τους καλύτερους γονείς! Αυτό δεν είναι θαυμά!!!

Δεν ξέρω αν την παρηγόρησα αυτήν την ψυχούλα. Εγώ πάντως, το παιδάκι εκείνο, το πανεύμορφο εκείνο παιδακι, αμέσως το λάτρεψα. Όλη νύχτα το έβλεπα στον ύπνο μου... Ψιλοδάκρυσαζα κι όλας...

Η ζωή συχνά μάς κάνει να κλεινόμαστε στο "εγώ" μας, ιδίως αν μας έλθουν βαριές κατάρες... Αν όμως βρούμε την δύναμη να κοιτάξουμε πιο έξω, έστω για λίγο, ανακαλύπτουμε την ομορφιά εκεί που δεν την περιμένουμε.

Αν δεν είχα βγει έστω και για λίγο από το καβούκι της δυστυχίας μου, θα ήμουνα εδώ τωρα για να μιλάω στο ομορφόσπιτο του Φιντεία μας;

Με αγάπη

Παράγραφος

ΥΓ. Φιντεία μου, νόμιζα ότι σε είχα ευχαριστήσει για το ιμέιλ με εκείνες τις πληροφορίες!!!

Ελπίζω να μη μου αρνηθείς τούτες τις εκπρόθεσμες αλλά εγκάρδιες ευχαριστίες μου!!!

5:40 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ paragrafos

Αγαπητή φίλη
Σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου και την πολύ ωραία ερμηνεία που δίνεις για κάποιες βαριές κατάρες, όπως λες.

Όσο για το ομορφόσπιτο, νομίζω ότι τα σπίτια μας ομορφαίνουν με την παρέα σου.

Υ.Γ. Έλαβα το DVD σήμερα. Σ' ευχαριστώ πολύ!
Θα σου απαντήσω ιδιωτικά.

6:06 μ.μ.  
Blogger glenn said...

Μέρες τώρα πετάω που και που γραμμές σε ένα ποστ που θέλω να κάνω για την εσωστρέφεια. Αυτό που εσύ φιντεία λες "αυτοαπασχόληση" λέω εσωστρέφεια. Ο λόγος; Τα μπλογκς που διαβάζω. Συγνώμη για τη φράση μου αλλά είμαι μέχρι εδώ: ε γαμώ την εσωστρέφειά μου γαμώ.

Η παράγραφος όταν είχε πρόβλημα δεν "έσκυψε βαθειά μέσα της" να λύσει το πρόβλημα. Πήρε το αεροπλάνο και ρωτούσε αβέρτα κόσμο. Λαμπρό παράδειγμα εξωστρέφειας.

Είσαι επιεικής Φιντεία. Οι εσωστρεφείς δεν είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, είναι ένα απέραντο τεμπελχανείο. Γρηγόριοι Παλαμάδες ομφαλοσκοπούντες με το mouse.

9:17 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ glenn

Η Παράγραφος είναι όντως ένα λαμπρό παράδειγμα εξωστρέφειας. Η πρώτη θέση στους bloggers ανήκει στον πιο τολμηρό και πιο εξωστρεφή.
Θυμάμαι μια ωραία παρομοίωση.
Είχε ειπωθεί κάποτε ότι ο άνθρακας είναι ο βασιλιάς του περιοδικού συστήματος επειδή συναναστρέφεται με πολλά στοιχεία. Δεν έχει ψηλομυτισμό και δεν είναι εσωστρεφής.
Η τελευταία σου παρομοίωση για τους ομφαλοσκοπούντες επίσης πολύ καλή.

10:53 μ.μ.  
Blogger synas said...

Δεν θυμάμαι ΓΜΤ το πρωτότυπο -ούτε είμαι σίγουρη ποιος τό 'χε πει- αλλά νομίζω ο Ηράκλειτος:
"Βλάκας είναι αυτός, που φοβάται τα πάντα".

4:48 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ synas

...και φοβούμενος τα πάντα, δεν κάνει τίποτα, δεν ζει τίποτα.

Κι εγώ δεν θυμάμαι ποιος το είπε πρώτος.

Καλησπέρα.

4:59 μ.μ.  
Blogger Zafiris said...

“Only Thing We Have to Fear Is Fear Itself”
Ο Franklin Delano Roosevelt...

μπορείς να ακούσεις και την ομιλία εδώ

Α, και να πω ότι εγώ είμαι στην κατηγορία του "διαβάζουν με αδηφαγία εκλαϊκευμένα κείμενα ιατρικής κι ενισχύουν τους φόβους τους"

8:14 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Zafiris

Εντάξει, θα κάνω ένα post αφιέρωμα σε σένα.

Ευχαριστώ για το link.

8:22 μ.μ.  
Blogger Zafiris said...

Γιάννη, πρέπει να έχω ALS...

8:26 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Zafiris

Τι μου λες;
Πώς σου ήρθε αυτό;

Πρόσεχε αγαπητέ μου. Δεν κάνουν αστεία με τέτοια.

8:32 μ.μ.  
Blogger Zafiris said...

Γιατί; Θα επισύρω την οργή των θεών;

8:35 μ.μ.  
Anonymous efrosini said...

Ολα αυτά που διατυπώθηκαν είναι όλα αλήθεια, είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Αλλοι λίγο περισσότερο εσωστρεφείς-μοναχικοί άλλοι περισσότερο εξωστρεφείς. Ολοι βρίσκουμε κάποιο τρόπο να ξορκίσουμε τους φόβους και τις ανασφάλειές μας. Αυτό που πιστεύω ότι έχει σημασία είναι η αλήθεια που κουβαλάει ο καθένας μας, σε τί πιστεύει ή αλλιώς οι ηθικές αρχές του. Παντού βλέπω ανθρώπους που καταρρίπτουν την κοινωνική συνείδηση χάριν της ελεύθερης βούλησης και της ατομικότητας. "Και τι έκανα? Ελέυθερος δεν είμαι? Ολοι τελικά επιβιώνουν! Και η ζωή συνεχίζεται!" Παντού γύρω μου βλέπω αυτό που φαίνεται και στο "Εγκλημα και Τιμωρία", την ΗΘΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ. Οι αξίες υπάρχουν όπως και η αγάπη, η ανθρωπιά, ο Θεός (όσο κι αν οι περισσότεροι δεν θέλουν να έχουν αλισβερίσια μαζί του) και η άλλη πλευρά βεβαίως! Γιατί φοβόμαστε? Από πού ξεκινάει ο φόβος? Τα παιδιά δεν φοβούνται! Είναι η άγνοια? Νομίζω πως όχι, ακριβώς το αντίθετο, τα παιδιά ξέρουν γι αυτό και δεν φοβούνται, τους προστατεύει η πίστη τους στην αγάπη και στο θαύμα. Δες τε πώς αντιδράει ένα παιδί στην αρρώστεια και πώς ο ενήλικας. Κάτι μεγάλο χάνουμε καθώς μεγαλώνουμε ίσως την πίστη μας και την εμπιστοσύνη μας, που όμως παραμένει χαραγμένη στα γονίδιά μας και έτσι την αποζητούμε με απελπισία σε όλη μας τη ζωή. Στα μάτια των παιδιών με τις πιο βαρειές αρρώστειες εγώ βλέπω φως, στα μάτια των μεγάλων φόβο! Εσείς?

9:48 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ efrosini

Καλώς ήλθες!

Η αναφορά στα παιδιά μου άρεσε.
Η σοφία του ακατέργαστου ακόμα ανθρώπου.
Ακατάργαστου από τον πολιτισμό του φόβου εννοώ.

11:10 π.μ.  
Blogger Zafiris said...

στα μάτια των ανθρώπων; κυρίως τη βλακεία, αλλά συνήθως κοιτάω πιο χαμηλά.

11:10 π.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Zafiris


χμ, χμ...

11:12 π.μ.  
Blogger An-Lu said...

Η αλήθεια είναι πως η αυτολύπηση, όταν δεν διοχετεύεται κάπου είναι το πλέον φθοροποιό συναίσθημα για το άτομο που τη βιώνει και τους γύρω του.

1:12 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ An-Lu

Σύμφωνοι φίλη An-Lu.
Φθορά για όλους.

3:22 μ.μ.  
Blogger Tolisbak said...

Η αυτολύπηση δεν συνδέεται με την κατάθλιψη;

Ωραίο το κείμενο αλλά νομίζω πως θα μπορούσε να γράψεις κι άλλα...

1:03 μ.μ.  
Blogger Finteias said...

@ Tolisbak

Σύμφωνοι. Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να γραφτούν.

Ξέρεις, σκέφτομαι και συνολικό μέγεθος του post και πολλές φορές σταματώ.

Για την κατάθλιψη, θα έλεγα ότι περισσότερο υπάρχει η απαξιωτική ιδέα για το ίδιο το άτομο.

10:55 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home